Ο ΣΥΡΙΖΑ επικαλείται έρευνα του Vouliwatch για τις συμβάσεις συμβούλων, αλλά η επιλεκτική αγανάκτηση δεν υποκαθιστά σοβαρή αντιπολίτευση.
Η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για την έρευνα του Vouliwatch – που δημοσιεύθηκε στην Η Καθημερινή – στάζει δραματικότητα: «σπατάλη», «εκτόξευση δαπανών», «πλήγμα στη δημοκρατία». Η αριθμητική πράγματι εντυπωσιάζει. Αλλά η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός εντυπώσεων· είναι σύγκριση πλαισίου, αναγκών και αποτελεσματικότητας. Και εκεί η αντιπολίτευση προτιμά να ρίχνει πυροτεχνήματα αντί να δίνει απαντήσεις.
Η περίοδος 2020–2025 δεν είναι ουδέτερο χρονικό κενό. Είναι πανδημία, Ταμείο Ανάκαμψης, ψηφιακός μετασχηματισμός, σύνθετα έργα υποδομών και μεταρρυθμίσεις που απαιτούν εξειδικευμένη τεχνογνωσία. Η αξιοποίηση συμβουλευτικών υπηρεσιών σε τέτοιες συνθήκες δεν είναι ιδεολογική εκτροπή αλλά διαχειριστικό εργαλείο. Αν κάθε σύμβαση βαφτίζεται «εκχώρηση δημοκρατίας», τότε η ίδια η έννοια της διοικητικής υποστήριξης μετατρέπεται σε πολιτικό ανέκδοτο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μιλά για «κρίσιμες αποφάσεις που περνούν σε ιδιώτες», λες και το κράτος λειτουργεί με ερασιτεχνισμό και χωρίς εποπτεία. Παραλείπει όμως να εξηγήσει αν διαφωνεί επί της αρχής με την ανάθεση εξειδικευμένων έργων ή αν απλώς διαφωνεί επειδή δεν βρίσκεται ο ίδιος στη διαχείριση. Διότι η χρήση συμβούλων δεν εφευρέθηκε το 2020. Η επιλεκτική αγανάκτηση, όμως, φαίνεται πως ανακαλύφθηκε εγκαίρως.
Τελικά, η καταγγελία περί «ποιότητας της δημοκρατίας» λειτουργεί περισσότερο ως πολιτικό σύνθημα παρά ως τεκμηριωμένη κριτική. Αν η αντιπολίτευση θέλει σοβαρή συζήτηση, ας μιλήσει για μηχανισμούς ελέγχου, διαφάνεια, αποδοτικότητα. Διαφορετικά, η ρητορική περί «σπατάλης» καταλήγει να θυμίζει το γνώριμο μοτίβο: πολύς θόρυβος, λίγη ουσία — και ακόμα λιγότερη αυτοκριτική.
