ΣΥΡΙΖΑ: «Εμφύλιος» πριν από την κάλπη – Δούρου και Πολάκης τινάζουν στον αέρα τη λύση Παππά ενώ οι αποχωρήσεις συνεχίζονται

Η μάχη για τον απόλυτο έλεγχο του ΣΥΡΙΖΑ επισκιάζει κάθε προσπάθεια ανασυγκρότησης, καθώς οι εσωκομματικές συγκρούσεις, οι ανεξαρτητοποιήσεις και η αβεβαιότητα για την επόμενη ημέρα διαμορφώνουν ένα σκηνικό παρατεταμένης κρίσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η Ρένα Δούρου, ο Παύλος Πολάκης, ο Νίκος Παππάς, η εκλογή νέας ηγεσίας, οι αποχωρήσεις βουλευτών, οι ανεξαρτητοποιήσεις, η Κοινοβουλευτική Ομάδα και η Κεντρική Επιτροπή συνθέτουν ένα ακόμη επεισόδιο της βαθιάς εσωκομματικής κρίσης που ταλανίζει την Κουμουνδούρου. Αντί η διαδικασία ανασυγκρότησης να σηματοδοτεί μια προσπάθεια πολιτικής επανεκκίνησης, η σύγκρουση για τον έλεγχο του κόμματος κλιμακώνεται, με τις διαφορετικές στρατηγικές των πρωταγωνιστών να ακυρώνουν ακόμη και τις πρωτοβουλίες συμβιβασμού. Την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να χάνει στελέχη και κοινοβουλευκή δύναμη, η εσωτερική αντιπαράθεση μετατρέπεται στο κυρίαρχο πολιτικό γεγονός, αφήνοντας σε δεύτερο πλάνο οποιαδήποτε προσπάθεια διαμόρφωσης πειστικής αντιπολιτευτικής παρουσίας.

Η «συλλογική ηγεσία» κατέρρευσε πριν καν δοκιμαστεί

Η ομόφωνη εκλογή του Γιάννη Αμανατίδη στη θέση του Γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας αποδείχθηκε η μοναδική στιγμή συναίνεσης. Από εκεί και πέρα, οι ισορροπίες κατέρρευσαν με ταχύτητα.

Η πρόταση του Νίκου Παππά για ένα μοντέλο συλλογικής ηγεσίας, με κατανομή ρόλων ώστε να αποφευχθεί μια νέα εσωκομματική σύγκρουση, δεν βρήκε ανταπόκριση. Αντίθετα, όλα δείχνουν ότι οι δύο βασικοί διεκδικητές επιδιώκουν πλήρη πολιτικό έλεγχο, μετατρέποντας τη διαδικασία επιλογής νέας ηγεσίας σε αναμέτρηση επικράτησης και όχι συνεννόησης.

Το γεγονός ότι μια συμβιβαστική πρόταση απορρίπτεται ουσιαστικά πριν καν τεθεί σε εφαρμογή αποτελεί ακόμη μία ένδειξη ότι οι προσωπικές στρατηγικές εξακολουθούν να υπερισχύουν της ανάγκης σταθεροποίησης του κόμματος.

Πολάκης ανεβάζει τους τόνους πριν από την τελική αναμέτρηση

Το περιβάλλον του Παύλου Πολάκη επέλεξε να ανεβάσει το πολιτικό θερμόμετρο ζητώντας ουσιαστικά την απόσυρση της υποψηφιότητας της Ρένας Δούρου, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι μόνο εκείνος μπορεί να οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα.

Η επιλογή αυτή, ωστόσο, αντί να περιορίσει την εσωκομματική ένταση, την ενίσχυσε ακόμη περισσότερο. Η δημόσια αμφισβήτηση μιας συνυποψήφιας πριν ακόμη ολοκληρωθούν οι εσωκομματικές διαδικασίες δείχνει ότι η αντιπαράθεση έχει πλέον αποκτήσει χαρακτηριστικά σύγκρουσης μηδενικού αθροίσματος, όπου προτεραιότητα δεν είναι η συνθετική λύση αλλά η πλήρης επικράτηση.

Οι αποχωρήσεις ακυρώνουν το αφήγημα της ανασυγκρότησης

Την ίδια ώρα, το κύμα ανεξαρτητοποιήσεων συνεχίζεται, περιορίζοντας ακόμη περισσότερο την κοινοβουλευτική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι αποχωρήσεις βουλευτών και στελεχών έρχονται να υπενθυμίσουν ότι η οργανωτική ανασυγκρότηση δεν εξελίσσεται σε συνθήκες πολιτικής σταθερότητας αλλά μέσα σε ένα περιβάλλον διαρκούς αποσύνθεσης. Όσο η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από αποχωρήσεις, διαφωνίες και εσωτερικές συγκρούσεις, τόσο δυσκολότερο γίνεται για το κόμμα να μεταφέρει στην κοινωνία οποιοδήποτε συνεκτικό πολιτικό μήνυμα.

Η εικόνα αυτή ενισχύει την αίσθηση ότι η μάχη για τις εσωκομματικές ισορροπίες απορροφά πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο, σε μια περίοδο που η αντιπολίτευση αναζητά πειστική παρουσία απέναντι στην κυβέρνηση.

Το ΠΑΣΟΚ παρακολουθεί τις εξελίξεις χωρίς να μένει αμέτοχο

Οι εξελίξεις στην Κουμουνδούρου δεν αφήνουν αδιάφορη τη Χαριλάου Τρικούπη.

Η συνεχιζόμενη αποδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί νέα δεδομένα στον χώρο της Κεντροαριστεράς και της ευρύτερης αντιπολίτευσης, με το ΠΑΣΟΚ να παρακολουθεί τις ισορροπίες που διαμορφώνονται τόσο σε επίπεδο στελεχών όσο και σε επίπεδο πολιτικών συσχετισμών.

Ωστόσο, όσο η εσωκομματική κρίση του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ανοιχτή, είναι δύσκολο να προβλεφθεί ποια θα είναι η τελική μορφή του πολιτικού χάρτη και αν οι σημερινές μετακινήσεις θα εξελιχθούν σε μόνιμες ανακατατάξεις ή σε προσωρινές ισορροπίες.

Το πολιτικό διακύβευμα ξεπερνά την εκλογή ενός προσώπου

Η ψηφοφορία του Σαββάτου δεν αφορά μόνο το ποιος θα αναλάβει την ηγεσία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Θα αποτελέσει δοκιμασία για το κατά πόσο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να περιορίσει τη διαρκή εσωστρέφεια ή αν θα συνεχίσει να εγκλωβίζεται σε εσωκομματικές αντιπαραθέσεις που αποδυναμώνουν την πολιτική του παρουσία.

Μέχρι στιγμής, τα γεγονότα δείχνουν ότι η μάχη για τον έλεγχο του κόμματος εξακολουθεί να υπερισχύει της προσπάθειας ανασυγκρότησης. Και όσο αυτό παραμένει το κυρίαρχο χαρακτηριστικό των εξελίξεων, τόσο δυσκολότερο γίνεται για την Κουμουνδούρου να πείσει ότι γυρίζει πραγματικά σελίδα.