Ένταση στην ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ με Φάμελλο, Πολάκη και Παππά, ενώ ο ρόλος Τσίπρα συνεχίζει να προκαλεί εσωκομματικές τριβές.
Η συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ θύμισε κάτι μεταξύ πολιτικού σχεδιασμού και… αναμονής λεωφορείου: όλοι μιλούν για «πορεία», αλλά κανείς δεν ξέρει πότε ξεκινά και προς τα πού πάει.
Ο Σωκράτης Φάμελλος επιχείρησε να βάλει πλαίσιο χωρίς να βάλει χρονοδιάγραμμα. Μια στρατηγική που στην πράξη μεταφράζεται ως εξής: «πάμε για συνεργασίες, αλλά βλέπουμε». Το πρόβλημα είναι ότι χωρίς συγκεκριμένα βήματα, η «ενότητα» κινδυνεύει να μείνει σύνθημα και όχι πολιτικό σχέδιο.
Από την άλλη, ο Νίκος Παππάς και ο Τρύφωνας Αλεξιάδης ζητούν κάτι αυτονόητο για κόμμα που θέλει να κυβερνήσει: σαφή οδικό χάρτη. Το γεγονός ότι αυτό παραμένει ζητούμενο λέει πολλά για την κατάσταση στην Κουμουνδούρου.
Και κάπου εκεί μπαίνει ο Παύλος Πολάκης — όχι για να γεφυρώσει, αλλά για να ανεβάσει στροφές. Με αιχμές προς το περιβάλλον του Αλέξης Τσίπρας, υπενθύμισε ότι στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει απλώς διαφωνία στρατηγικής, αλλά καχυποψία για το ποιος κινεί τα νήματα και ποιος κρατά το «χειρόφρενο».
Η ουσία όμως βρίσκεται αλλού: ο Τσίπρας μπορεί να μην είναι τυπικά παρών, αλλά είναι πολιτικά παντού. Όλοι αναφέρονται σε αυτόν, όλοι περιμένουν κάτι από αυτόν, κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς. Και όσο αυτή η «αναμονή Τσίπρα» συνεχίζεται, το κόμμα μοιάζει να λειτουργεί σε καθεστώς ημι-παράλυσης.
Την ίδια ώρα, ο Κώστας Ζαχαριάδης φτάνει στο άλλο άκρο, προτείνοντας ουσιαστικά να αποκλειστεί η αυτόνομη πορεία. Δηλαδή, πριν καν υπάρξει συμφωνία, να θεωρηθεί δεδομένη η ανάγκη συνεργασίας. Μια θέση που δείχνει περισσότερο πολιτική πίεση παρά στρατηγική αυτοπεποίθηση.
Το αποτέλεσμα; Ένα κόμμα που τα λέει όλα ταυτόχρονα:
– και υπέρ συνεργασιών και χωρίς σχέδιο,
– και με αναφορά στον Τσίπρα και χωρίς ξεκάθαρο ρόλο του,
– και με εσωτερική «ενότητα» που δοκιμάζεται σε κάθε συνεδρίαση.
Αν αυτό είναι το μοντέλο της «προοδευτικής διακυβέρνησης», τότε το βασικό πρόβλημα δεν είναι οι συνεργασίες. Είναι ότι δεν υπάρχει ακόμη καθαρή γραμμή ούτε για το ποιος αποφασίζει — ούτε για το πού πάει το κόμμα.
