Στο ΠΑΣΟΚ, πριν προλάβει να ανοίξει το Συνέδριο, άνοιξε κανονικά ο… εμφύλιος. Όχι για την πολιτική γραμμή, ούτε για το πώς θα ξαναμιλήσει το κόμμα στην κοινωνία, αλλά για τον «αλγόριθμο». Ναι, σωστά: τον αλγόριθμο εκλογής συνέδρων. Γιατί όταν είσαι καθηλωμένος δημοσκοπικά, το πρόβλημα δεν είναι το μήνυμα – είναι τα μαθηματικά.
Έμπειρα στελέχη μιλούν για «τοπίο στην ομίχλη» και έχουν δίκιο. Μόνο που η ομίχλη δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα μιας ηγεσίας που προσπαθεί να ελέγξει τη διαδικασία, μετρώντας τους συνέδρους όχι με βάση τα μέλη αλλά τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών. Δηλαδή, αν δεν τα πήγες καλά, κόβεσαι. Αν είσαι Κρήτη, περνάς. Αν είσαι Αττική, πάγκος. Ένα είδος εσωκομματικού VAR, με τον διαιτητή να κάθεται στη Χαριλάου Τρικούπη.
Ο Χάρης Δούκας το είπε ωμά: «η στρατηγική απέτυχε». Και δύσκολα θα τον διαψεύσει κανείς, όταν το ΠΑΣΟΚ μετρά μονοψήφια στο λεκανοπέδιο και παρηγοριέται με καλύτερα ποσοστά στην περιφέρεια. Αντί, όμως, να αναρωτηθούν γιατί δεν περνά το μήνυμα στα αστικά κέντρα, κάποιοι σκέφτηκαν να… περιορίσουν τη συμμετοχή τους. Πολιτική ανασύνταξη μέσω περικοπών.
Στο εσωτερικό, Δούκας, Γερουλάνος, Διαμαντοπούλου ανταλλάσσουν αιχμές, ζητούν προκριματικές, κόκκινες γραμμές, αξιακά φίλτρα και καθαρά «όχι» στη ΝΔ. Όλοι δηλώνουν ότι δεν αμφισβητούν τον πρόεδρο – απλώς του εξηγούν ότι το ρολόι χτυπάει αντίστροφα. Μια «τελευταία ευκαιρία», όπως λένε. Πόσες τελευταίες ευκαιρίες αντέχει, όμως, ένα κόμμα;
Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση προχωρά, νομοθετεί και κλείνει μέτωπα. Και το ΠΑΣΟΚ παλεύει να λύσει τον γρίφο του Συνεδρίου του. Αν δεν τα καταφέρει, τουλάχιστον θα έχει αποδείξει ότι στην εσωκομματική μηχανική… παραμένει πρωτοπόρο. Στην πολιτική, λιγότερο.
