Βία στο Κρατικό Νίκαιας, αιχμές Σκέρτσου και σύγκριση 2019–2026 με στοιχεία για Υγεία, μισθούς, ανεργία και επενδύσεις.
Οι προπηλακισμοί στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας κατά την επίσκεψη του Άδωνις Γεωργιάδης δεν ήταν «μια έντονη στιγμή». Ήταν μια εικόνα που δοκιμάζει τα όρια της πολιτικής κανονικότητας. Και όταν τμήματα της αντιπολίτευσης σπεύδουν να σχετικοποιήσουν ή να χαϊδέψουν τέτοιες συμπεριφορές, το πρόβλημα παύει να είναι συγκυριακό και γίνεται θεσμικό.
Ο Άκης Σκέρτσος επέλεξε να απαντήσει όχι με συνθήματα αλλά με σύγκριση: διπλασιασμός τακτικού προϋπολογισμού Υγείας από 4 σε 8 δισ. ευρώ, ανακαινισμένες δομές, αυξημένο προσωπικό. Μπορούν να γίνουν περισσότερα; Προφανώς. Αλλά η πρόοδος δεν διαγράφεται επειδή κάποιοι επιλέγουν την ένταση αντί του διαλόγου.
Το ερώτημα «ήταν καλύτερα το 2019;» δεν είναι ρητορικό πυροτέχνημα. Είναι πολιτικός καθρέφτης. Κατώτατος μισθός στα 650 ευρώ, ανεργία στο 18%, capital controls, χώρα εκτός επενδυτικής βαθμίδας, χωρίς gov.gr και χιλιάδες ψηφιακές υπηρεσίες. Η μνήμη είναι χρήσιμη όταν είναι ολόκληρη – όχι όταν είναι επιλεκτική.
Η κυβέρνηση οφείλει να κρίνεται αυστηρά για τα ανοιχτά μέτωπα. Όμως η κανονικοποίηση της βίας και η άρνηση μετρήσιμων βημάτων μπροστά δεν συνιστούν εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Όσο η αντιπολίτευση επενδύει στην οργή, τόσο ενισχύεται το αφήγημα της σταθερότητας. Και στην πολιτική, τελικά, δεν κερδίζει όποιος φωνάζει περισσότερο· κερδίζει όποιος μπορεί να αποδείξει τι άλλαξε.
