Η τραγωδία στη Χίο με τους 15 νεκρούς δεν άργησε να μετατραπεί, για ορισμένους, σε ευκαιρία πολιτικής εκμετάλλευσης. Πριν ακόμη ολοκληρωθούν οι έρευνες, πριν αποτυπωθούν όλα τα δεδομένα, η γνωστή ρητορική επανήλθε: «έγκλημα του Λιμενικού». Ο Θάνος Πλεύρης δεν μάσησε τα λόγια του. Δήλωσε ευθέως ότι εμπιστεύεται το πόρισμα του Λιμενικού και έθεσε το ερώτημα που πολλοί σκέφτονται αλλά λίγοι διατυπώνουν: γιατί η Αριστερά δείχνει τέτοια προθυμία να πιστεύει κάθε καταγγελία από την άλλη πλευρά και όχι τους Έλληνες λιμενικούς;
Η τοποθέτησή του ήταν αιχμηρή και πολιτικά στοχευμένη. Διότι εδώ δεν πρόκειται απλώς για μια διαφωνία επί γεγονότων. Πρόκειται για μια σταθερή ιδεολογική στάση που, κάθε φορά που υπάρχει τραγωδία στο Αιγαίο, σπεύδει να μετατρέψει τους διασώστες σε κατηγορούμενους. Σαν να υπάρχει έτοιμο αφήγημα που χρειάζεται μόνο μια αφορμή.
Ο Πλεύρης υπενθύμισε το προφανές: την ευθύνη για τους θανάτους την έχει ο διακινητής που φόρτωσε ανθρώπους σε μια βάρκα-φέρετρο. Κι όμως, η δημόσια συζήτηση μετατοπίζεται συστηματικά αλλού. Γιατί; Ποιοι ωφελούνται όταν καλλιεργείται κλίμα δυσπιστίας απέναντι στο Λιμενικό; Και γιατί ορισμένες ΜΚΟ επιλέγουν να εμφανίζονται στο πλευρό κατηγορουμένων διακινητών αντί να περιορίζονται στην υποστήριξη των θυμάτων;
Στο ίδιο πλαίσιο, ο υπουργός ανέδειξε και τα στοιχεία συνεργασίας με την Τουρκία: από 50.000 αφίξεις το 2024 σε 21.000 το 2025. Εντατικοποίηση επιχειρήσεων, συλλήψεις διακινητών, επιστροφές. Αριθμοί που δεν βολεύουν όσους επενδύουν πολιτικά στην εικόνα «ανεξέλεγκτης κρίσης».
Το δίλημμα που θέτει ο Πλεύρης είναι ωμό αλλά σαφές: με αυτούς που σώζουν ζωές ή με όσους εργαλειοποιούν τον πόνο για ιδεολογική κατανάλωση; Γιατί η κοινωνία βλέπει – και κρίνει.
