Η Ελληνική Λύση επανέρχεται με το γνώριμο μοτίβο: πολλή σημαία, μηδενικό σχέδιο. Η τηλεοπτική συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στάθηκε απλώς η αφορμή για ακόμη μία ανακοίνωση υψηλών τόνων, όπου η εθνική ρητορική λειτουργεί ως υποκατάστατο πολιτικής πρότασης. Πατριωτισμός α λα καρτ, προσαρμοσμένος στις ανάγκες της επικαιρότητας, και λαϊκισμός σε μόνιμη ανάπτυξη.
Στα ελληνοτουρκικά, η Ελληνική Λύση ανακαλύπτει ξανά το διεθνές δίκαιο, αλλά μόνο επιλεκτικά. Μιλά για 12 μίλια και ΑΟΖ χωρίς να εξηγεί πώς, πότε και με ποιες συνέπειες, αντιμετωπίζοντας τη Χάγη ως «εθνικό έγκλημα» και όχι ως διεθνές εργαλείο. Η εξωτερική πολιτική, όμως, δεν ασκείται με συνθήματα ούτε με τηλεοπτικές κορώνες. Απαιτεί στρατηγική, συμμαχίες και επίγνωση συσχετισμών – έννοιες που απουσιάζουν συστηματικά από το λεξιλόγιο της Ελληνικής Λύσης.
Στο Ουκρανικό, το κόμμα υιοθετεί τη βολική αφήγηση των «δύο μέτρων και δύο σταθμών», αποφεύγοντας να εξηγήσει πώς ακριβώς θα τοποθετούσε τη χώρα εκτός του ευρωπαϊκού και δυτικού πλαισίου χωρίς κόστος. Η κριτική στις κυρώσεις συνοδεύεται από εύκολες εθνικές εξάρσεις, αλλά όχι από ρεαλιστική εναλλακτική που να απαντά στις γεωπολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις.
Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται σε ενέργεια, θεσμούς, μεταναστευτικό. Όλα είναι λάθος, όλα είναι προδοσία, όλα είναι σκάνδαλο. Από το Άρθρο 86 μέχρι την επιστολική ψήφο, η Ελληνική Λύση καταγγέλλει τα πάντα, χωρίς να μπαίνει στον κόπο να παρουσιάσει ένα συνεκτικό, εφαρμόσιμο πλαίσιο αλλαγών. Η πολιτική της πρόταση εξαντλείται στο «να φύγουν οι άλλοι» και στο «εμείς τα λέμε καθαρά».
Στο τέλος, η αυτοανακήρυξη ως «μοναδική λύση για τον ελληνικό λαό» λειτουργεί περισσότερο ως πολιτικό ανέκδοτο παρά ως σοβαρός ισχυρισμός. Η Ελληνική Λύση επενδύει σταθερά στην αγανάκτηση, εργαλειοποιεί την πατρίδα και εμπορεύεται τον φόβο. Πατριωτισμός για το μικρόφωνο, λαϊκισμός για μόνιμη χρήση. Πολιτική ουσία, ξανά, απούσα.
