Δούκας, Χριστοδουλάκης και Γερουλάνος πλειοδοτούν στο «όχι» προς τη ΝΔ, ενώ το ΠΑΣΟΚ δείχνει να εγκλωβίζεται σε εσωκομματική αναμέτρηση αντί για κοινωνική διεύρυνση.
Η πορεία προς το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ εξελίσσεται σε άσκηση εσωτερικής επιβεβαίωσης. Αντί για σαφή πολιτική πρόταση προς την κοινωνία, κυριαρχεί ένας διαγωνισμός καθαρότητας: ποιος θα πει πιο δυνατά και πιο απόλυτα το «όχι» στη Νέα Δημοκρατία.
Ο Χάρης Δούκας επιμένει ότι η μη συνεργασία πρέπει να ψηφιστεί ρητά, αλλιώς «δεν θα μπορέσουμε να σηκώσουμε κεφάλι». Ο Μανώλης Χριστοδουλάκης παρουσιάζει την πλατφόρμα «Αλλαγή+» με ιδεολογικά τείχη και αιχμές για «φίλους του 2ευρου». Ο Παύλος Γερουλάνος απορρίπτει και αυτός κάθε σενάριο σύμπραξης.
Το αποτέλεσμα; Ένα κόμμα που συζητά περισσότερο με τον εαυτό του παρά με το εκλογικό σώμα.
Τα 3 επίπεδα
Η εσωστρέφεια είναι εμφανής σε τρία επίπεδα:
1. Ταυτοτική αγωνία αντί στρατηγικής ανάλυσης.
Η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το ποιο είναι το «αυθεντικό» ΠΑΣΟΚ και ποιες είναι οι «εργοστασιακές ρυθμίσεις». Όμως οι ψηφοφόροι δεν αναζητούν εργοστασιακή επαναφορά· αναζητούν κυβερνησιμότητα, πρόγραμμα, ρεαλισμό.
2. Πολιτικός αφορισμός ως υποκατάστατο πρότασης.
Η απόλυτη άρνηση συνεργασιών πριν καν διαμορφωθούν οι μετεκλογικοί συσχετισμοί λειτουργεί περισσότερο ως εσωκομματικό σήμα συσπείρωσης παρά ως εθνική στρατηγική. Το «όχι» γίνεται αυτοσκοπός — χωρίς να συνοδεύεται από σαφή οδικό χάρτη νίκης.
3. Υπόγειος ανταγωνισμός ηγετικών ρόλων.
Πίσω από τα ψηφίσματα και τις πλατφόρμες διακρίνεται η μάχη επιρροής εντός της παράταξης. Η ρητορική κλιμακώνεται όχι για να πείσει την κοινωνία, αλλά για να οριοθετήσει στρατόπεδα ενόψει εσωκομματικών ισορροπιών.
Το ειρωνικό είναι ότι όλοι δηλώνουν πως στόχος είναι η «επανεκκίνηση». Όμως η διαρκής ενασχόληση με το ποιος είναι πιο καθαρός ιδεολογικά από τον άλλον, παράγει το αντίθετο αποτέλεσμα: στασιμότητα.
Σε μια συγκυρία όπου η Κεντροαριστερά διεθνώς επαναπροσδιορίζεται με όρους κυβερνητικής ευθύνης, το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε εσωτερικό καθρέφτισμα. Και η πολιτική ιστορία δείχνει ότι τα κόμματα που μιλούν μόνο για τον εαυτό τους, σπάνια πείθουν τους υπόλοιπους.
