Λίγο πριν το συνέδριο, το ΠΑΣΟΚ βυθίζεται σε εσωτερικές συγκρούσεις για τη διεύρυνση, με στελέχη να αμφισβητούν ανοιχτά επιλογές της ηγεσίας.
Με το βλέμμα στην εκλογή συνέδρων και στο κρίσιμο συνέδριο στα τέλη Μαρτίου, το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να οδεύει προς μια διαδικασία που θυμίζει περισσότερο εσωκομματικό πεδίο μάχης παρά πολιτική επανεκκίνηση. Η περίφημη «διεύρυνση» που υποτίθεται θα έδινε ώθηση στο κόμμα κατέληξε να αποκαλύπτει ένα σκηνικό σύγχυσης, αντιφάσεων και δημόσιων αλληλοκατηγοριών. Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι οι πιο σκληρές επικρίσεις δεν προέρχονται από πολιτικούς αντιπάλους, αλλά από τα ίδια τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ.
Το φιάσκο με τις λίστες διεύρυνσης αποκαλύπτει το μέγεθος του προβλήματος. Ονόματα ανακοινώνονται χωρίς καν να γνωρίζουν οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι ότι… εντάχθηκαν στο κόμμα. Άλλοι δηλώνουν δημόσια ότι δεν έχουν καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ, ενώ στελέχη μιλούν για διαδικασίες «φύρδην μίγδην» και επιλογές χωρίς κανόνες. Όταν ένα κόμμα που φιλοδοξεί να εμφανιστεί ως σοβαρή κυβερνητική εναλλακτική δεν μπορεί να οργανώσει ούτε μια στοιχειώδη διαδικασία διεύρυνσης, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό – είναι βαθιά πολιτικό.
Η υπόθεση Πελεγρίνη αποτέλεσε το αποκορύφωμα αυτής της εσωτερικής σύγχυσης. Στελέχη που μέχρι χθες υπερασπίζονταν τη «στρατηγική διεύρυνσης» βρέθηκαν ξαφνικά να καταγγέλλουν επιλογές της ίδιας τους της παράταξης. Διαμαντοπούλου, Δούκας και άλλα κορυφαία στελέχη άφησαν σαφείς αιχμές για το πώς και γιατί επιλέγονται πρόσωπα που στο παρελθόν επιτέθηκαν στο ΠΑΣΟΚ ή υπηρέτησαν άλλους πολιτικούς χώρους. Το αποτέλεσμα είναι ένα κόμμα που μοιάζει να διαφωνεί ακόμη και με τον ίδιο του τον εαυτό.
Έτσι, το επικείμενο συνέδριο δεν προμηνύεται ως στιγμή πολιτικής αντεπίθεσης, αλλά ως σκηνή όπου θα αποτυπωθούν οι βαθιές ρωγμές στο εσωτερικό του κόμματος. Με τη δημοσκοπική «βελόνα» να παραμένει ακίνητη και τα στελέχη να ανταλλάσσουν δημόσια καρφιά, το ΠΑΣΟΚ δείχνει να παλεύει περισσότερο με τα δικά του αδιέξοδα παρά με τους πολιτικούς του αντιπάλους. Και όταν η εσωτερική σύγχυση γίνεται καθημερινό φαινόμενο, η πολυδιαφημισμένη «επιστροφή» του κόμματος μοιάζει όλο και πιο δύσκολη.
