OFF THE RECORD: Άντε καλέ σιγά, κόβονται τα ρουσφέτια;
Η Χαριλάου Τρικούπη επιστρατεύει περιοδείες και στελέχη, ενώ η επιστροφή Τσίπρα απειλεί να βαθύνει την κρίση στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Οι δημοσκοπήσεις μπορεί να μην βγάζουν κυβερνήσεις, αλλά συχνά αποκαλύπτουν πολιτικές πραγματικότητες που τα κόμματα δυσκολεύονται να αποδεχθούν. Και στο ΠΑΣΟΚ η πραγματικότητα μοιάζει ιδιαίτερα δυσάρεστη. Παρά τις διαδοχικές προσπάθειες επανεκκίνησης, τις συνεχείς εξαγγελίες, τις οργανωτικές αναδιατάξεις και τις διαβεβαιώσεις ότι «η εικόνα θα αλλάξει σύντομα», η Χαριλάου Τρικούπη εξακολουθεί να αναζητά το πολιτικό αποτύπωμα που θα της επιτρέψει να διεκδικήσει πρωταγωνιστικό ρόλο. Την ίδια ώρα, η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στο πολιτικό προσκήνιο ανακατεύει ξανά την τράπουλα της Κεντροαριστεράς, δημιουργώντας νέα δεδομένα σε έναν χώρο που μοιάζει περισσότερο με πεδίο εσωτερικών ανταγωνισμών παρά με εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.
Και κάπως έτσι, αντί η συζήτηση να αφορά το ποιος μπορεί να αποτελέσει σοβαρή κυβερνητική εναλλακτική, καταλήγει να περιστρέφεται γύρω από το ποιος θα καταφέρει να επιβιώσει πολιτικά από τον άλλον μέσα στον ίδιο χώρο.
Μάχη επανεκκίνησης ή αγώνας πολιτικής επιβίωσης;
Το σχέδιο των 50 ημερών που εκπονεί η Χαριλάου Τρικούπη μοιάζει λιγότερο με οργανωμένη πολιτική αντεπίθεση και περισσότερο με επιχείρηση περιορισμού ζημιών. Αν πράγματι το ΠΑΣΟΚ βρισκόταν σε τροχιά ανόδου, δεν θα χρειαζόταν να ανακοινώνει εκστρατείες «ανακατάληψης» περιοχών που δεν κατάφερε να κερδίσει ούτε όταν βρισκόταν δημοσκοπικά στα καλύτερά του. Η Αττική παραμένει εδώ και χρόνια η μεγάλη πληγή του κόμματος και οι συνεχείς παρεμβάσεις δεν έχουν καταφέρει να αλλάξουν ουσιαστικά την εικόνα. Το γεγονός ότι η ίδια συνταγή παρουσιάζεται ξανά ως λύση δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το αν υπάρχει πραγματικά νέο σχέδιο ή απλώς επανάληψη παλαιών αποτυχημένων πρακτικών.
Από την άλλη πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να εμφανιστεί ως το νέο πρόσωπο μιας πολιτικής επανεκκίνησης, σε μια από τις πιο παράδοξες ασκήσεις rebranding της μεταπολίτευσης. Ο πρώην πρωθυπουργός προσπαθεί να πείσει ότι εκπροσωπεί κάτι διαφορετικό από αυτό που ήδη δοκιμάστηκε, την ώρα που μεγάλο μέρος των στελεχών, των μηχανισμών και των πολιτικών αναφορών προέρχονται από το ίδιο ακριβώς πολιτικό οικοσύστημα που βρίσκεται σήμερα σε αποσύνθεση. Το νέο κόμμα παρουσιάζεται ως απάντηση στην κρίση του χώρου, ενώ για πολλούς αποτελεί απλώς συνέχεια της ίδιας κρίσης με διαφορετική επιγραφή.
Το πραγματικό πρόβλημα για την Κεντροαριστερά είναι ότι τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και το νέο εγχείρημα Τσίπρα δείχνουν να επενδύουν περισσότερο στις μεταξύ τους μετακινήσεις ψηφοφόρων παρά στη διεύρυνση της συνολικής επιρροής τους. Ο ένας προσπαθεί να αποδείξει ότι ο άλλος είναι παρελθόν. Ο άλλος επιχειρεί να εμφανιστεί ως μέλλον ξεχνώντας ότι υπήρξε ήδη παρελθόν. Και όσο η πολιτική αντιπαράθεση εξαντλείται σε αυτή τη μάχη χαρακωμάτων, τόσο ενισχύεται η εντύπωση ότι ο μεγάλος στόχος δεν είναι η διακυβέρνηση της χώρας αλλά η κατοχύρωση της δεύτερης θέσης στην αντιπολίτευση.