Ομολογία αδυναμίας από Γερουλάνο για «κολλημένη βελόνα» και περιορισμένο χρόνο, ενώ η ηγεσία προσπαθεί να επιβάλει εικόνα ενότητας.
Όταν ένα κορυφαίο στέλεχος δηλώνει δημοσίως ότι το κόμμα του έχει «μικρό παράθυρο» πριν το προσπεράσουν νέοι σχηματισμοί, δεν πρόκειται για στρατηγική ανάλυση. Πρόκειται για ομολογία πολιτικής ανασφάλειας. Ο Παύλος Γερουλάνος μπορεί να μιλά για «δικαίωση», όμως αυτό που τελικά αναδεικνύεται είναι η ηττοπάθεια που διαπερνά τη Χαριλάου Τρικούπη.
Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται να κινείται με το άγχος ότι θα το προλάβουν άλλοι. Αντί να διεκδικεί με αυτοπεποίθηση τον χώρο της κεντροαριστεράς, περιγράφει σενάρια απειλής και χρονικά όρια επιβίωσης. Η πολιτική δεν είναι αγώνας ταχύτητας πανικού. Είναι μάχη αξιοπιστίας. Και όταν η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το αν «κλείνει το παράθυρο», το μήνυμα που εκπέμπεται είναι αδυναμία.
Η δήλωση στήριξης προς τον Ανδρουλάκη δεν αναιρεί τις αιχμές. Αντίθετα, τις καθιστά πιο εύγλωττες. «Δεν αμφισβητώ» συνοδευόμενο από περιγραφές αδράνειας και εσωτερικού φόβου ισοδυναμεί με πολιτική δυσπιστία σε χαμηλή ένταση. Το πρόβλημα δεν είναι η διαρροή συζητήσεων από τα όργανα. Το πρόβλημα είναι ότι οι συζητήσεις αυτές αφορούν τη στασιμότητα.
Την ώρα που η κυβέρνηση διατηρεί σταθερό πολιτικό βηματισμό και σαφή ατζέντα, το ΠΑΣΟΚ αναλώνεται σε αυτοαναφορικές διαπιστώσεις και εσωτερικούς υπαινιγμούς. Όταν η ίδια η ηγετική του ομάδα μιλά για «κολλημένη βελόνα», η εικόνα δεν είναι ανανέωσης. Είναι κόμματος που φοβάται ότι μένει πίσω πριν καν δοκιμαστεί στην κάλπη.
