Ένταση στο ΠΑΣΟΚ με Ανδρουλάκη, Δούκα και Γερουλάνο, ενώ η υπόθεση Κωνσταντινόπουλου αποκαλύπτει βαθύ εσωκομματικό ρήγμα.
Στο ΠΑΣΟΚ η λέξη «ενότητα» ακούγεται όλο και πιο συχνά — όσο ακριβώς κλιμακώνεται η εσωτερική σύγκρουση. Λίγες μέρες πριν το Συνέδριο, το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη δείχνει να βαδίζει όχι σε πολιτική σύνθεση, αλλά σε ελεγχόμενη ένταση με διαρκείς προειδοποιήσεις.
Το μήνυμα περί νέων διαγραφών δεν πέρασε απαρατήρητο. Και όταν μια ηγεσία αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο πειθαρχικών μέτρων λίγο πριν το κορυφαίο κομματικό γεγονός, τότε το δίλημμα δεν είναι πολιτικό — είναι υπαρξιακό: συμφωνία ή σιωπή.
Απέναντι, ο Χάρης Δούκας δεν δείχνει διατεθειμένος να προσαρμοστεί. «Δεν φοβάμαι τη διαγραφή» δηλώνει, επιμένοντας στη «βελόνα» που δεν λέει να κινηθεί. Το πρόβλημα για την ηγεσία είναι ότι η φράση αυτή έχει πάψει να είναι προσωπική αιχμή και έχει μετατραπεί σε εσωκομματικό σημείο αναφοράς.
Το ίδιο μήνυμα, με πιο θεσμικό τόνο, στέλνει και ο Παύλος Γερουλάνος: δεν μετανιώνει για τη «βελόνα», γιατί απλώς περιγράφει την πραγματικότητα. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η δυσκολία — όταν η κριτική δεν είναι περιθωριακή, αλλά εκφράζει ευρύτερη ανησυχία, δεν αντιμετωπίζεται με πειθαρχία.
Η εικόνα συμπληρώθηκε από την τελευταία εμφάνιση του Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος στη Βουλή. Το χειροκρότημα από βουλευτές του ίδιου του κόμματος —και μάλιστα όρθιο— δεν ήταν απλώς μια στιγμή συναισθηματική. Ήταν πολιτικό μήνυμα. Ένα μήνυμα που λέει ότι η διαγραφή μπορεί να αποφασίστηκε στην κορυφή, αλλά δεν έχει «περάσει» στη βάση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Και ενώ στο εσωτερικό μαίνεται η σύγκρουση, το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί ταυτόχρονα να σηκώσει αντιπολιτευτικό βάρος: επιθέσεις για τον ΦΠΑ στα καύσιμα, καταγγελίες για κερδοσκοπία και αιχμές περί εμπλοκής της χώρας στον πόλεμο. Μόνο που εδώ εμφανίζεται μια δεύτερη αντίφαση — όταν το ίδιο το κόμμα δεν έχει ενιαία γραμμή στο εσωτερικό, η εξωτερική επίθεση χάνει μέρος της αξιοπιστίας της.
Η αναφορά του Μιχάλης Κατρίνης περί «κατάρριψης του αφηγήματος μη εμπλοκής» ανεβάζει τους τόνους, αλλά κινείται σε μια γκρίζα ζώνη πολιτικής υπερβολής. Γιατί άλλο η διεθνής συμμετοχή σε αποστολές και άλλο η άμεση εμπλοκή σε πόλεμο — και η σύγχυση των δύο περισσότερο εξυπηρετεί την αντιπολίτευση παρά φωτίζει την πραγματικότητα.
Συνολικά, το ΠΑΣΟΚ πηγαίνει στο Συνέδριο με τρία παράλληλα μέτωπα:
- εσωκομματική ένταση,
- στρατηγική ασάφεια,
- και αντιπολιτευτική υπερβολή.
Και όσο αυτά συνυπάρχουν, η «βελόνα» που όλοι επικαλούνται μάλλον δεν είναι το πρόβλημα — είναι το σύμπτωμα.
