Εσωκομματική ένταση στο ΠΑΣΟΚ με Ανδρουλάκη, Δούκα και Γερουλάνο, ενώ η υπόθεση Κωνσταντινόπουλου βαθαίνει το ρήγμα.
Στο ΠΑΣΟΚ του Νίκος Ανδρουλάκης η «πολιτική αλλαγή» μοιάζει να περνά πρώτα από… εσωτερική εκκαθάριση. Μετά τη διαγραφή του Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, το μήνυμα είναι σαφές: όποιος διαφωνεί στρατηγικά, ρισκάρει να βρεθεί εκτός. Και αν χρειαστεί, οι «κόκκινες κάρτες» θα συνεχιστούν.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η γραμμή δεν λύνει το βασικό ζήτημα — το μεταθέτει. Διότι η περίφημη «άλλη στρατηγική» δεν είναι περιθωριακή φωνή, αλλά διάχυτη ανησυχία στο εσωτερικό. Όταν η ηγεσία απαντά με πειθαρχία αντί για πολιτική πειθώ, το αποτέλεσμα δεν είναι συσπείρωση, αλλά σιωπηλή ένταση που απλώς περιμένει το επόμενο ξέσπασμα.
Απέναντι, ο Χάρης Δούκας επιλέγει πιο προσεκτικό βηματισμό: επιμένει σε καθαρό στίγμα (όχι συνεργασία με ΝΔ), αλλά αποφεύγει τη μετωπική σύγκρουση. Το πρόβλημα; Όταν κατηγορείται ότι «ψάχνει ατζέντα», στην ουσία του λένε ότι η πολιτική διαφωνία είναι… περιττή. Και αυτό σε κόμμα που υποτίθεται ότι αναζητά δυναμική επανεκκίνησης.
Από την άλλη, ο Παύλος Γερουλάνος αποδομεί ευθέως το αφήγημα περί «τιμαρίων». Μόνο που εδώ υπάρχει μια ειρωνεία: όσο όλοι δηλώνουν ότι δεν υπάρχουν στρατόπεδα, τόσο περισσότερο μετρούν… συνέδρους, ποσοστά και επιρροές. Τα «τιμάρια» μπορεί να μην ομολογούνται, αλλά λειτουργούν κανονικά στο παρασκήνιο.
Και κάπου στη μέση, η «βελόνα» που επικαλέστηκε ο Γερουλάνος συνεχίζει να στοιχειώνει τη Χαριλάου Τρικούπη. Γιατί όσο το κόμμα αναλώνεται σε εσωτερικούς συσχετισμούς, τόσο η εκλογική στασιμότητα γίνεται το μόνο πραγματικά κοινό σημείο όλων των πλευρών.
Η αποχώρηση του Κωνσταντινόπουλου απλώς επιτάχυνε μια διαδικασία που ήδη υπήρχε: ένα κόμμα που θέλει να εμφανιστεί ως εναλλακτική εξουσίας, αλλά ακόμη παλεύει να συμφωνήσει… με τον εαυτό του.
