ΠΑΣΟΚ: Διεύρυνση χωρίς όρια και εσωστρέφεια χωρίς τέλος

Στη Χαριλάου Τρικούπη επιχειρούν να παρουσιάσουν τη «διεύρυνση» ως ένδειξη πολιτικής δυναμικής, όμως στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ η εικόνα θυμίζει περισσότερο κόμμα που παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα στις προσωπικές φιλοδοξίες, τις εσωκομματικές ευαισθησίες και τη στρατηγική αμηχανία. Η συζήτηση για τα ψηφοδέλτια, τις εξαιρέσεις και τις επιστροφές πρώην στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ αποκαλύπτει ότι πίσω από τα μεγάλα λόγια περί «προοδευτικής παράταξης» παραμένουν ανοιχτές βαθιές αντιθέσεις για την πολιτική ταυτότητα του κόμματος.

Η υπόθεση Τζάκρη λειτούργησε ως καταλύτης για μια εσωτερική ένταση που υπέβοσκε εδώ και μήνες. Από τη μία, στελέχη που ζητούν εφαρμογή κανόνων χωρίς εξαιρέσεις και από την άλλη όσοι πιέζουν για ανοιχτές πόρτες και πολιτική διεύρυνση χωρίς «face control». Το αποτέλεσμα είναι ένα κόμμα που δείχνει να συζητά περισσότερο για εσωτερικές ισορροπίες και λιγότερο για ουσιαστική πολιτική πρόταση. Και όσο το ενδεχόμενο νέου φορέα από τον Αλέξη Τσίπρα πλησιάζει, τόσο μεγαλώνει η νευρικότητα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχειρεί να κρατήσει ισορροπίες, αποφεύγοντας να ανοίξει μέτωπα πριν από τις εκλογές. Όμως αυτή η τακτική της διαρκούς αποφυγής ξεκάθαρων αποφάσεων αρχίζει να παράγει το αντίθετο αποτέλεσμα. Η εικόνα ενός κόμματος που δεν μπορεί να αποφασίσει αν θέλει ανανέωση, επιστροφές παλιών στελεχών ή ιδεολογική καθαρότητα, ενισχύει την αίσθηση πολιτικής ασάφειας και εσωστρέφειας.

Τελικά, η «διεύρυνση» που προβάλλεται ως στρατηγικό πλεονέκτημα κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μόνιμη πηγή εσωκομματικής φθοράς. Γιατί όταν ένα κόμμα αφιερώνει περισσότερο χρόνο στο ποιος χωράει στα ψηφοδέλτια και λιγότερο στο τι ακριβώς πρεσβεύει, τότε το πρόβλημα δεν είναι οργανωτικό. Είναι βαθιά πολιτικό.