Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική όπου τα δεδομένα δεν αφήνουν χώρο για αμφισβήτηση, υπεκφυγές ή «δημιουργική» κριτική. Η ιστορική μείωση των θανατηφόρων τροχαίων το 2025 είναι μία από αυτές. Με 21,5% λιγότερους νεκρούς και τη χαμηλότερη επίδοση που έχει καταγραφεί ποτέ στους ελληνικούς δρόμους, η κυβέρνηση καταγράφει ένα αποτέλεσμα με πραγματικό κοινωνικό αποτύπωμα: ανθρώπινες ζωές που σώθηκαν.
Και εδώ βρίσκεται το πολιτικό ζήτημα. Γιατί αυτή η εξέλιξη δεν ήρθε τυχαία. Ήρθε ως αποτέλεσμα πολιτικής βούλησης, γρήγορων αποφάσεων και εφαρμογής μέτρων που για χρόνια θεωρούνταν «πολιτικά δύσκολα». Ο αυστηροποιημένος Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας, η εντατική αστυνόμευση, τα μαζικά αλκοτέστ, η αξιοποίηση της τεχνολογίας και η ενίσχυση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς δεν ήταν αυτονόητες επιλογές. Ήταν επιλογές σύγκρουσης με κακές συνήθειες δεκαετιών.
Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης, χωρίς θριαμβολογίες αλλά με σαφή πολιτικό λόγο, έθεσε το ζήτημα στη σωστή του διάσταση: δεν πρόκειται για στατιστικά, αλλά για ζωές. Και αυτό ακριβώς είναι που φέρνει σε δύσκολη θέση όσους επί χρόνια επένδυαν στην αδράνεια, στην «κατανόηση» της παραβατικότητας και στη λογική του «ας μην ενοχλήσουμε κανέναν».
Το παραπολιτικό συμπέρασμα είναι απλό: όταν μια κυβέρνηση επιλέγει να κριθεί από τα αποτελέσματα και όχι από τα συνθήματα, τότε η σύγκριση γίνεται επώδυνη για τους αντιπάλους της. Και όταν τα αποτελέσματα μετριούνται σε λιγότερα μνημεία στην άσφαλτο και περισσότερους ανθρώπους που γυρίζουν σπίτι τους, τότε η πολιτική συζήτηση αλλάζει επίπεδο.
Σε μια χώρα όπου για χρόνια «έτσι ήταν τα πράγματα», το 2025 δείχνει ότι μπορούν να είναι αλλιώς. Και αυτό, πολιτικά, είναι ίσως το πιο ενοχλητικό μήνυμα απ’ όλα.
