Οι πρόσφατες δηλώσεις του Άδωνι Γεωργιάδη για το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα άναψαν φωτιές – αλλά, ας είμαστε ειλικρινείς, ο πρώην πρωθυπουργός φρόντισε μόνος του να προσφέρει άφθονο προσάναμμα. Ο Τσίπρας διάβαζε αποσπάσματα από το βιβλίο του με μια σχεδόν υπερβατική αυτοπεποίθηση, σαν να αφηγείται όχι την περίοδο που έκλειναν οι τράπεζες, αλλά κάποιο ρομαντικό διήγημα για τα «κεράκια του Ορφέα». Κι εδώ βρίσκεται το βασικό πρόβλημα: η Ελλάδα έζησε δράμα, ενώ ο ίδιος θυμάται… σκηνικό οικογενειακής γλυκύτητας.
Ο Άδωνις δεν μάσησε τα λόγια του – και μάλλον δεν χρειάστηκε. Γιατί ο Τσίπρας ξαναγράφει το 2015 σαν προσωπικό success story, λες και δεν υπήρξαν capital controls, ουρές στα ΑΤΜ, οικονομικός πανικός και η πιο ταπεινωτική διαπραγμάτευση της Μεταπολίτευσης. Την ώρα που η χώρα όδευε προς τον γκρεμό, ο πρωθυπουργός της περιόδου αποκαλύπτει ότι αυτό που συγκράτησε πιο έντονα ήταν… η ατμόσφαιρα από τα γενέθλια του γιου του. Αν αυτό δεν είναι πολιτική απόδραση από την πραγματικότητα, τότε τι είναι;
Η αιχμηρή κριτική του Γεωργιάδη δεν στοχεύει μόνο στο περιεχόμενο του βιβλίου, αλλά στον κυνισμό πίσω από αυτό: ο Τσίπρας εμπορεύεται ακόμη και τις πιο δύσκολες στιγμές της χώρας για να χτίσει έναν νέο μύθο – αυτή τη φορά σε έντυπη μορφή. Και, όπως είπε ο υπουργός, αν ο πρώην πρωθυπουργός είχε τόσο ταλέντο στην αφήγηση όταν κυβερνούσε, ίσως να είχε πείσει και την πραγματική οικονομία, όχι μόνο το κομματικό του ακροατήριο.
Το βιβλίο του Τσίπρα μπορεί να πουλάει. Αλλά η «λογοτεχνική» του ανάγνωση για μια Ελλάδα που υπέφερε δεν αλλάζει τα γεγονότα. Κι αν κάτι επιβεβαιώνουν οι δηλώσεις του Γεωργιάδη, είναι ότι όσο ο πρώην πρωθυπουργός προσπαθεί να φτιάξει μύθο, τόσο υπενθυμίζει στους πολίτες τα λάθη που εκείνος θα προτιμούσε να μείνουν στο σκοτάδι – χωρίς κεράκια.
