Σε μια ακόμη επίδειξη πολιτικής αμνησίας –ή μήπως επιλεκτικής ευαισθησίας;– ο Νίκος Παππάς εμφανίστηκε για να καταγγείλει τον κρατικό προϋπολογισμό του 2026 ως «προϋπολογισμό της άδικης πεπατημένης». Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, γνωστός για τις θεωρίες περί οικονομικής δικαιοσύνης που δεν εφαρμόστηκαν ποτέ όταν είχε ο ίδιος τα κλειδιά της εξουσίας, επιλέγει ξανά τον εύκολο δρόμο: καταγγελία χωρίς πρόταση, δραματικός τόνος χωρίς ουσία.
Η κυβέρνηση παρουσιάζει έναν προϋπολογισμό που μειώνει φόρους στη μεσαία τάξη, ενισχύει τις οικογένειες με παιδιά και δημιουργεί χώρο για αναπτυξιακές πολιτικές ύψους 1,76 δισ. ευρώ. Την ώρα που η χώρα καταγράφει σταθερή πορεία ανάπτυξης, αποκλιμάκωση της ανεργίας και επιστροφή στην κανονικότητα μετά από μια δεκαετία κρίσεων, ο κ. Παππάς βλέπει… κοινωνική αδικία. Προφανώς, η εικόνα μιας οικονομίας που ανακάμπτει δεν ταιριάζει στο αφήγημα που χρειάζεται απελπισμένα ο ΣΥΡΙΖΑ για να επιβιώσει πολιτικά.
Το οξύμωρο, όμως, είναι πως ο άνθρωπος που μιλά για «άδικο ΦΠΑ» είναι ο ίδιος που υπηρέτησε μια κυβέρνηση που στραγγάλισε τη μεσαία τάξη με αλλεπάλληλες αυξήσεις φόρων, εισφορών και περικοπών. Ο άνθρωπος που ανακαλύπτει σήμερα «προνόμια για μερισματούχους» είναι ο ίδιος που παρέδωσε μια χώρα με επενδύσεις στο ναδίρ και με φυγή επιχειρήσεων. Και ο άνθρωπος που ζητά «προοδευτική αλλαγή» είναι ο ίδιος που δεν κατάφερε ούτε να την ορίσει, ούτε να την εφαρμόσει.
Ο Παππάς δεν σχολιάζει τον προϋπολογισμό∙ σχολιάζει την αγωνία ενός κόμματος εγκλωβισμένου στο παρελθόν του. Κι όταν προσπαθεί να ξαναγράψει την οικονομική πραγματικότητα, το μόνο που αποκαλύπτει είναι ότι η «άδικη πεπατημένη» δεν βρίσκεται στον προϋπολογισμό του 2026, αλλά στη ρητορική ενός ΣΥΡΙΖΑ που δεν έμαθε τίποτα και δεν άλλαξε τίποτα.
