Σε μια Βουλή που συχνά εγκλωβίζεται σε συνθήματα, καταγγελίες και εύκολες αντιπαραθέσεις, η παρέμβαση του Κώστα Τσιάρα για τη Διακομματική Επιτροπή του πρωτογενούς τομέα ξεχώρισε για έναν απλό λόγο: μίλησε για πολιτική με αρχή, μέση και τέλος. Και αυτό, στο σημερινό πολιτικό περιβάλλον, δεν είναι καθόλου αυτονόητο.
Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης δεν παρουσίασε μια ακόμη «επιτροπή για το θεαθήναι», αλλά ένα εργαλείο στρατηγικού σχεδιασμού που φιλοδοξεί να δεσμεύσει όχι μόνο τη σημερινή κυβέρνηση, αλλά και τις επόμενες. Με σαφές αντικείμενο, χρονοδιάγραμμα και διακομματικό χαρακτήρα, η πρόταση της κυβέρνησης βάζει τον πρωτογενή τομέα εκεί που του αξίζει: στο κέντρο της εθνικής πολιτικής ατζέντας.
Το παραπολιτικό ενδιαφέρον, όμως, δεν βρίσκεται μόνο σε όσα είπε ο Τσιάρας, αλλά κυρίως σε όσα αποκάλυψε η στάση της αντιπολίτευσης. Ενώ προσκλήθηκαν να συνδιαμορφώσουν μια εθνική στρατηγική, επέλεξαν –σε μεγάλο βαθμό– τη γνωστή συνταγή της ένστασης, της διαδικαστικής γκρίνιας και των προτάσεων «εκτός πλαισίου». Κι όταν η πολιτική καλείται να ανέβει επίπεδο, κάποιοι φαίνεται να δυσκολεύονται να ακολουθήσουν.
Ιδιαίτερη σημασία είχε και η ξεκάθαρη υπεράσπιση των κυβερνητικών επιλογών: από τα 3,8 δισ. ευρώ στήριξης των αγροτών, μέχρι τη μεταφορά του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ και τη ρεαλιστική προσέγγιση σε δύσκολα ζητήματα όπως η Mercosur και η ευλογιά. Χωρίς ωραιοποιήσεις, αλλά και χωρίς λαϊκισμό.
Σε τελική ανάλυση, το πραγματικό δίλημμα είναι σαφές: εθνική στρατηγική με κόστος και ευθύνη ή εύκολη αντιπολίτευση χωρίς προοπτική. Και αυτή τη φορά, η κυβέρνηση έβαλε το γήπεδο εκεί που δεν χωρούν δικαιολογίες. Οι υπόλοιποι καλούνται να αποφασίσουν αν θέλουν να παίξουν.
