Την ώρα που το Ευρωκοινοβούλιο υιοθετούσε, με ευρύτατη πλειοψηφία, ένα ισχυρό πακέτο μέτρων για την προστασία των αγροτών και των ευαίσθητων αγροδιατροφικών προϊόντων ενόψει της συμφωνίας ΕΕ–Mercosur, στην ελληνική πολιτική σκηνή παίχτηκε –για άλλη μια φορά– το γνωστό έργο της μικροκομματικής σκοπιμότητας.
421 ευρωβουλευτές από όλες σχεδόν τις πολιτικές ομάδες ψήφισαν υπέρ σαφών μηχανισμών προστασίας: ποσοστώσεις, επαναφορά δασμών, αυστηρά κριτήρια, νομική θωράκιση προϊόντων ΠΟΠ και ΠΓΕ. Μέτρα που δεν είναι θεωρία, αλλά ασπίδα για τη φέτα, το ελαιόλαδο, το μέλι, τα τυριά, τα φρούτα και συνολικά για τον Έλληνα παραγωγό.
Και όμως, στην Ελλάδα κάποιοι επέλεξαν να πουν «όχι». Όχι στην προστασία, όχι στη σταθερότητα, όχι στην ευρωπαϊκή πλειοψηφία. Γιατί; Όχι για λόγους ουσίας, αλλά για να συντηρηθεί το αφήγημα του εύκολου λαϊκισμού και της δήθεν αντίστασης. Το εντυπωσιακό είναι ότι ευρωβουλευτές από χώρες με πολύ ισχυρότερη και πιο εκτεθειμένη αγροτική παραγωγή –Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Πολωνία– ψήφισαν υπέρ. Εκείνοι ενδιαφέρονται για τους αγρότες τους. Εδώ κάποιοι ενδιαφέρονται μόνο για το χειροκρότημα.
Η Ευρωομάδα της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς θόρυβο αλλά με αποτέλεσμα, στάθηκε εκεί που πρέπει: στη λογική, στην ευθύνη και στην πράξη. Υπερασπίστηκε τους αγρότες όχι με συνθήματα, αλλά με συγκεκριμένες ευρωπαϊκές αποφάσεις.
Και τελικά, αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό διακύβευμα: πολιτική που παράγει προστασία και αποτέλεσμα ή πολιτική που επενδύει στην παραπληροφόρηση. Οι αγρότες ξέρουν ποιος τους υπερασπίζεται στην πράξη. Και η Ευρώπη, επίσης.
