Η Ζωή Κωνσταντοπούλου μετέτρεψε τη συζήτηση για άρση ασυλίας σε σόου έντασης, επιβεβαιώνοντας ότι επενδύει στη σύγκρουση αντί στη θεσμική σοβαρότητα.
Η σύγκρουση στην Ολομέλεια με τον Δημήτρης Μαρκόπουλος έδωσε στην Ζωή Κωνσταντοπούλου άλλη μία ευκαιρία να στήσει το γνώριμο σκηνικό πολιτικής υπερέντασης. Με αφορμή τα γεγονότα στο νοσοκομείο της Νίκαιας και τη συζήτηση για τη μήνυση του Στέφανος Κασσελάκης, η πρόεδρος της Πλεύση Ελευθερίας επέλεξε τη μέθοδο της καταγγελίας αντί της επιχειρηματολογίας. Ρητορικά ερωτήματα, υψηλοί τόνοι, δραματικές διατυπώσεις — το γνωστό μείγμα.
Το πρόβλημα δεν είναι η σκληρή αντιπολίτευση. Είναι η μόνιμη μετατροπή κάθε κοινοβουλευτικής διαδικασίας σε προσωπικό βήμα θεατρικής καταγγελίας. Όταν όλα παρουσιάζονται ως «βαρύτατη εκτροπή» και κάθε διαφωνία βαφτίζεται αυταρχισμός, ο δημόσιος διάλογος αποδυναμώνεται. Η υπερβολή χάνει την ισχύ της όταν γίνεται καθημερινή πρακτική.
Η επίθεση περί «συλλήψεων γιατρών» και «αστυνομοκρατίας» μπορεί να δημιουργεί εντυπώσεις, αλλά δεν απαντά στην ουσία της διαδικασίας που συζητείτο: μια θεσμική πράξη άρσης ασυλίας. Αντί να εστιάσει στο νομικό και πολιτικό πλαίσιο, η κ. Κωνσταντοπούλου επέλεξε να μεταφέρει τη συζήτηση στο πεδίο της ηθικής καταγγελίας. Εντυπωσιακό επικοινωνιακά· αμφίβολο θεσμικά.
Στο τέλος, η Βουλή δεν είναι δικαστική αίθουσα τηλεοπτικής αναπαράστασης ούτε πλατεία συνθημάτων. Η χώρα χρειάζεται σοβαρή αντιπαράθεση, όχι διαρκή σύγκρουση για τις κάμερες. Και όσο η πολιτική περιορίζεται σε προσωπικές επιθέσεις και χαρακτηρισμούς, τόσο περισσότερο επιβεβαιώνεται ότι ο πραγματικός στόχος δεν είναι η πειθώ — αλλά ο θόρυβος.
