Ο Αλέξης Τσίπρας μιλά για αμυντική στήριξη της Κύπρου αλλά απορρίπτει την ένταξή της στο ΝΑΤΟ, αφήνοντας ένα εμφανές στρατηγικό παράδοξο.
Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε στην Κοζάνη για να μιλήσει για έναν «νέο τρομακτικό κόσμο» και να δώσει μαθήματα ρεαλισμού στην εξωτερική πολιτική. Μέχρι εδώ, τίποτα παράξενο. Το πρόβλημα αρχίζει όταν ο πρώην πρωθυπουργός δηλώνει ότι η Ελλάδα οφείλει – και σωστά – να στηρίξει στρατιωτικά την Κύπρο, αλλά την ίδια στιγμή απορρίπτει την προοπτική ένταξης της Λευκωσίας στο ΝΑΤΟ. Κάπως έτσι γεννιέται ένας μικρός γεωπολιτικός γρίφος: στήριξη ναι, αλλά χωρίς την ισχυρότερη αμυντική συμμαχία του δυτικού κόσμου.
Η αντίφαση δεν είναι απλώς θεωρητική. Αν η Κύπρος χρειάζεται αμυντική θωράκιση απέναντι σε απειλές στην Ανατολική Μεσόγειο, τότε ποιος ακριβώς θα την εγγυηθεί; Μια αφηρημένη «ευρωπαϊκή πολιτική για τη Μέση Ανατολή» που ακόμη αναζητείται ή οι καλές προθέσεις των διεθνών φόρουμ; Διότι η πραγματικότητα της γεωπολιτικής δεν λειτουργεί με ευχές. Λειτουργεί με συμμαχίες, αποτροπή και ισορροπία ισχύος.
Ο κ. Τσίπρας, βέβαια, προσπαθεί να εμφανιστεί ως υπερασπιστής του διεθνούς δικαίου και ενός «νέου πατριωτισμού». Μόνο που ο πατριωτισμός αυτός μοιάζει να έχει μια μόνιμη αμηχανία απέναντι στο ΝΑΤΟ – την ίδια συμμαχία που αποτελεί εδώ και δεκαετίες βασικό πυλώνα ασφάλειας για την Ελλάδα. Έτσι, η ρητορική περί στήριξης της Κύπρου καταλήγει να σκοντάφτει στην παλιά, γνώριμη ιδεοληψία της Αριστεράς απέναντι στη δυτική αμυντική αρχιτεκτονική.
Τελικά, ο «ρεαλισμός» που επικαλείται ο πρώην πρωθυπουργός μοιάζει περισσότερο με πολιτική εξίσωση χωρίς λύση. Γιατί στην πραγματική γεωπολιτική, η ασφάλεια δεν εξασφαλίζεται με μισές απαντήσεις. Και όταν ζητάς να στηριχθεί μια χώρα αλλά απορρίπτεις τις συμμαχίες που μπορούν να την προστατεύσουν, τότε το μόνο που μένει είναι ένας γρίφος χωρίς πειστική απάντηση.
