Με φόντο τη δημοσκοπική στασιμότητα, ο Παύλος Γερουλάνος ανεβάζει στροφές, πιέζει τη Χαριλάου Τρικούπη και ανοίγει εσωκομματικά μέτωπα.
Η εκδήλωση για την κοπή της πίτας δεν ήταν απλώς μια τυπική κομματική συγκέντρωση. Ήταν μια επίδειξη ισχύος. Ο Παύλος Γερουλάνος φρόντισε να δείξει, με κόσμο, χειροκροτήματα και αναφορές στον Ανδρέα Παπανδρέου, ότι διαθέτει εσωκομματικό ακροατήριο και πολιτικό σχέδιο. Το μήνυμα περί «ακούνητης βελόνας» δεν ήταν διαπίστωση· ήταν προειδοποίηση προς τη Χαριλάου Τρικούπη ότι ο χρόνος τελειώνει και οι δικαιολογίες επίσης.
Το παρασκήνιο
Στο παρασκήνιο, η φράση «εγώ μπορώ να περιμένω, αλλά ούτε η πατρίδα ούτε το ΠΑΣΟΚ μπορεί να περιμένει» ερμηνεύεται ως ευθεία αμφισβήτηση της σημερινής ηγεσίας. Ο Γερουλάνος δεν έκρυψε ότι θεωρεί το κόμμα εγκλωβισμένο σε αδράνεια και φοβικά αντανακλαστικά. Η αναφορά σε «έκρηξη δημοκρατίας τώρα» λειτουργεί ως έμμεση κατηγορία ότι σήμερα αυτή απουσιάζει – και ότι κάποιοι βολεύονται με τη στασιμότητα.
Η κόντρα του με τον Νίκο Ανδρουλάκη στην Πολιτική Γραμματεία μόνο τεχνική δεν ήταν. Η απαίτηση για συχνές συνεδριάσεις, σαφείς θέσεις και ανοιχτό συνέδριο μεταφράζεται σε αμφισβήτηση του τρόπου λειτουργίας της Χαριλάου Τρικούπη. Ακόμη πιο αιχμηρή η αναφορά στο ηλεκτρονικό μητρώο: το «τεφτέρια» δεν ήταν αστείο, ήταν καρφί για καθυστέρηση, αναχρονισμό και έλλειψη οργάνωσης.
Το μήνυμα, συνολικά, είναι καθαρό: ο Γερουλάνος δεν περιγράφει απλώς το πρόβλημα, δείχνει ότι είναι έτοιμος να το εκπροσωπήσει πολιτικά. Με την παρουσία κορυφαίων στελεχών και την προσεκτικά σκηνοθετημένη εικόνα ενότητας, άνοιξε δημόσια τη συζήτηση για το «μετά». Και όσο η δημοσκοπική στασιμότητα επιμένει, τόσο το άγχος για τη σωτηρία του ΠΑΣΟΚ μετατρέπεται σε εσωκομματική πίεση με ονοματεπώνυμο.
