OFF THE RECORD: Άντε καλέ σιγά, κόβονται τα ρουσφέτια;
Οι δηλώσεις Δούκα για συνεργασία με την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα αναζωπυρώνουν τις εσωκομματικές αντιθέσεις και εκθέτουν τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ.
Την ώρα που η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να πείσει ότι ο δρόμος προς τις επόμενες εκλογές περνά αποκλειστικά μέσα από την αυτόνομη πορεία και τη μάχη απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, ο Χάρης Δούκας άνοιξε ξανά μια συζήτηση που η Χαριλάου Τρικούπη θα προτιμούσε να παραμείνει κλειστή. Οι αναφορές του σε προγραμματικό διάλογο με το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και οι αιχμές του για το ποιος μπορεί να ηγηθεί μιας μελλοντικής «προοδευτικής διακυβέρνησης» επαναφέρουν στο προσκήνιο τις βαθύτερες αντιφάσεις του ΠΑΣΟΚ. Από τη μία η δημόσια γραμμή περί πολιτικής αυτονομίας και πρωτιάς, από την άλλη η παραδοχή ότι οι αριθμοί ενδέχεται να οδηγήσουν σε αναζήτηση συμμάχων. Και κάπως έτσι, πριν καν στηθούν οι κάλπες, στο εσωτερικό του κόμματος ανοίγει ξανά η συζήτηση για συνεργασίες, ηγεσίες και μετεκλογικά σενάρια, αποκαλύπτοντας ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ ίσως να μην είναι ούτε η Νέα Δημοκρατία ούτε ο Τσίπρας, αλλά η αδυναμία του να συμφωνήσει πρώτα με τον ίδιο του τον εαυτό.
Οι δηλώσεις του Χάρη Δούκα λειτούργησαν σαν πολιτικός ανιχνευτής καπνού σε ένα κτίριο γεμάτο εύφλεκτα υλικά. Μέσα σε λίγα λεπτά επανέφεραν στο προσκήνιο όλα όσα η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί εδώ και μήνες να κρύψει κάτω από το χαλί: τη στρατηγική ασάφεια, τις διαφορετικές γραμμές και την αδυναμία διαμόρφωσης ενιαίου πολιτικού στίγματος απέναντι στην επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα. Όταν κορυφαία στελέχη μιλούν για αυτόνομη πορεία και άλλα κορυφαία στελέχη συζητούν ήδη τους όρους μιας μελλοντικής συνεργασίας, το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι ότι η συζήτηση μετατοπίστηκε σχεδόν αμέσως από την πρωτιά στις εκλογές στο ποιος θα είναι αρχηγός μιας υποθετικής συγκυβέρνησης. Πρόκειται για μια πολιτική εικόνα που εκπέμπει περισσότερο ανασφάλεια παρά αυτοπεποίθηση. Ένα κόμμα που δηλώνει ότι θέλει να νικήσει, αλλά ταυτόχρονα συζητά ήδη τα σενάρια στα οποία δεν θα έχει νικήσει, δύσκολα πείθει ότι πιστεύει πραγματικά στη δική του νίκη.
Η στάση του κ. Δούκα φανερώνει επίσης κάτι ακόμη πιο ουσιαστικό: ότι ένα σημαντικό τμήμα του ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να βλέπει τον Αλέξη Τσίπρα όχι ως ανταγωνιστή αλλά ως πιθανό μελλοντικό εταίρο. Αυτό όμως έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τη δημόσια στρατηγική αποδόμησης που ακολουθεί ο Νίκος Ανδρουλάκης απέναντι στον πρώην πρωθυπουργό. Με απλά λόγια, άλλοι στο ΠΑΣΟΚ χτυπούν τον Τσίπρα και άλλοι του αφήνουν ανοιχτή την πόρτα. Και ο ψηφοφόρος παρακολουθεί ένα κόμμα που μοιάζει να διεξάγει δύο διαφορετικές πολιτικές καμπάνιες ταυτόχρονα.
Τελικά, όσο οι δημοσκοπήσεις πιέζουν και η ΕΛΑΣ αρχίζει να διεκδικεί χώρο στον ίδιο πολιτικό ακροατήριο, τόσο οι εσωτερικές αντιθέσεις του ΠΑΣΟΚ βγαίνουν στην επιφάνεια. Η εικόνα που διαμορφώνεται δεν είναι εκείνη ενός κόμματος έτοιμου να κυβερνήσει, αλλά ενός πολιτικού οργανισμού που ακόμη παλεύει να αποφασίσει τι ακριβώς θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει: αυτόνομος διεκδικητής της εξουσίας ή συμπληρωματικός κρίκος μιας νέας κεντροαριστερής συγκόλλησης γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα. Και όσο αυτό το ερώτημα παραμένει αναπάντητο, τόσο η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ θα θυμίζει περισσότερο εσωκομματικό παζάρι παρά πειστική πρόταση διακυβέρνησης.