OFF THE RECORD: Άντε καλέ σιγά, κόβονται τα ρουσφέτια;
Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιλέγει τη ρητορική περί στοχοποίησης και «δολοφονίας χαρακτήρα», αποφεύγοντας την ουσιαστική πολιτική φθορά της υπόθεσης.
Η υπόθεση του ακινήτου στο Ηράκλειο ανέδειξε για ακόμη μία φορά τη στρατηγική που ακολουθεί ο Νίκος Ανδρουλάκης κάθε φορά που βρίσκεται αντιμέτωπος με πολιτική πίεση: μετατρέπει κάθε κριτική σε αφήγημα προσωπικής δίωξης και κάθε πολιτική αντιπαράθεση σε «επιχείρηση ηθικής εξόντωσης». Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επέλεξε να σηκώσει κατακόρυφα τους τόνους, καταγγέλλοντας οργανωμένο μιντιακό και κυβερνητικό σχέδιο σπίλωσής του, επιχειρώντας να μεταφέρει τη συζήτηση από την ουσία της υπόθεσης στη θεωρία περί στοχοποίησης. Όμως, όσο περισσότερο επενδύει στη λογική της πολιτικής αυτοθυματοποίησης, τόσο ενισχύεται η εικόνα ενός αρχηγού που δυσκολεύεται να διαχειριστεί την πίεση χωρίς υπερβολές, δραματικούς χαρακτηρισμούς και επιθετική ρητορική.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν αρκέστηκε σε μια τεχνική ή πολιτική απάντηση για την υπόθεση του ακινήτου. Επέλεξε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως θύμα ενός σκοτεινού μηχανισμού που δήθεν επιχειρεί την «ηθική» και πολιτική του εξόντωση. Πρόκειται για μια γνώριμη τακτική που το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιεί συστηματικά μετά τις υποκλοπές: κάθε πίεση βαφτίζεται «σχέδιο», κάθε δημοσίευμα παρουσιάζεται ως οργανωμένη επίθεση και κάθε πολιτικός αντίπαλος μετατρέπεται σε εχθρό της δημοκρατίας. Το πρόβλημα είναι ότι η υπερβολή αρχίζει πλέον να αποδυναμώνει το ίδιο το αφήγημα.
Η εικόνα ενός πολιτικού αρχηγού που αντιδρά με τόσο οξύτητα σε κάθε επικριτική αναφορά δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το αν τελικά επιδιώκει διαφάνεια ή πολιτική συσπείρωση μέσω έντασης. Οι χαρακτηρισμοί περί «συκοφαντών», «ανήθικων» και «παράνομων» μπορεί να εξυπηρετούν τη δημιουργία πολεμικού κλίματος, όμως δείχνουν και μια αντιπολίτευση που επενδύει περισσότερο στη συναισθηματική φόρτιση παρά στην ψυχραιμία και την πολιτική σοβαρότητα.
Έντονη πολιτική ανασφάλεια
Παράλληλα, η προσπάθεια του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να εμφανιστεί ως ο μοναδικός «καθαρός» απέναντι σε ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα φανερώνει και μια έντονη πολιτική ανασφάλεια. Όταν η δημόσια συζήτηση μετατρέπεται διαρκώς σε διαγωνισμό ηθικής ανωτερότητας, το πραγματικό πολιτικό διακύβευμα εξαφανίζεται. Οι πολίτες δεν αναζητούν συνεχώς καταγγελίες και προσωπικές συγκρούσεις· αναζητούν πειστικές λύσεις, σταθερότητα και σοβαρό πολιτικό λόγο.
Τελικά, ο Νίκος Ανδρουλάκης μοιάζει εγκλωβισμένος σε μια στρατηγική μόνιμης πολιτικής άμυνας. Αντί να εμφανίζεται ως έτοιμος πρωθυπουργός με ξεκάθαρο σχέδιο διακυβέρνησης, καταφεύγει ολοένα συχνότερα στη ρητορική της στοχοποίησης και της «πολιτικής δίωξης». Και αυτό, όσο κι αν συσπειρώνει κομματικά ακροατήρια, δύσκολα πείθει μια κοινωνία που κουράστηκε από τη διαρκή τοξικότητα, τις κραυγές και το πολιτικό δράμα χωρίς ουσία.