Η Νέα Αριστερά δεν διαλύεται τώρα· δεν συγκροτήθηκε ποτέ. Από την πρώτη κιόλας στιγμή θυμίζει περισσότερο αυτοσχέδιο πολιτικό εργαστήρι εγωισμών παρά κόμμα με στοιχειώδη συνοχή. Οι ίδιες γνωστές φυσιογνωμίες του ΣΥΡΙΖΑ, απλώς με νέο λογότυπο. Ο Αλέξης Χαρίτσης που ψάχνει συμμάχους σε ένα ανύπαρκτο «προοδευτικό μέτωπο» και ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης που παριστάνει τον θεματοφύλακα της «αριστερής καθαρότητας» – δύο διαφορετικές ρητορικές, ένα ίδιο αποτέλεσμα: πολιτικό μηδέν.
Το κόμμα-σκιά του χθες
Η τελευταία συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής ήταν η απόδειξη πως η Νέα Αριστερά είναι απλώς μια συνέχεια της ήττας, όχι υπέρβασή της. Ο ένας μιλά για «δημοψηφίσματα» για να σώσει την εικόνα του, ο άλλος για «αρχές» που δεν συγκινούν ούτε τους μισούς συνέδρους. Καμία πολιτική πρόταση, καμία ρεαλιστική στόχευση, μόνο μικροϋπολογισμοί και προσωπικές ατζέντες. Ένα κόμμα που μοιάζει να υπάρχει μόνο για να διαφωνεί με τον εαυτό του.
Η Νέα Αριστερά δεν κινδυνεύει από διάσπαση — αυτή είναι η φυσική της κατάσταση. Όταν ο μόνος κοινός τόπος είναι η διαφωνία, η κατάρρευση δεν είναι εξέλιξη· είναι ταυτότητα.
