Ο Κώστας Αρβανίτης μιλά για επίθεση στην κοινωνία των πολιτών, ενώ η κυβέρνηση βάζει κανόνες σε ΜΚΟ και αυστηροποιεί τις ποινές στους διακινητές.
Ο Κώστας Αρβανίτης αποφάσισε να σηκώσει τους τόνους απέναντι στο νέο θεσμικό πλαίσιο για τις ΜΚΟ και τη νόμιμη μετανάστευση, κάνοντας λόγο για «πρωτοφανή επίθεση» στην Κοινωνία των Πολιτών. Η λέξη-κλειδί, βέβαια, δεν είναι η κοινωνία των πολιτών αλλά οι κανόνες. Γιατί κάθε φορά που επιχειρείται έλεγχος, διαφάνεια και λογοδοσία, η Αριστερά βλέπει αυταρχισμό.
Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει ποινικοποίηση της αλληλεγγύης, αποσιωπώντας ότι το σχέδιο νόμου στοχεύει ευθέως στους διακινητές παράνομων μεταναστών και στη θολή ζώνη ορισμένων ΜΚΟ. Εκεί όπου η «αλληλεγγύη» μετατράπηκε σε επάγγελμα, οι απευθείας αναθέσεις σε καθεστώς κανονικότητας και η απουσία ελέγχου σε μόνιμο άλλοθι.
Η απάντηση του Θάνου Πλεύρη ήταν ευθεία και αποκαλυπτική. Η ενόχληση της Αριστεράς δεν αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά το γεγονός ότι αυστηροποιούνται οι ποινές για διακινητές και μπαίνει φρένο σε ΜΚΟ με διοικήσεις που εμπλέκονται σε καταδίκες. Το ερώτημα «γιατί;» που θέτει ο υπουργός δεν είναι ρητορικό. Είναι πολιτικό και απαιτεί απάντηση.
Η πραγματικότητα είναι απλή και ενοχλητική για τον ΣΥΡΙΖΑ: η κυβέρνηση βάζει τάξη σε ένα πεδίο που για χρόνια λειτουργούσε χωρίς φίλτρα, χωρίς ελέγχους και χωρίς ευθύνη. Όποιος θεωρεί ότι η διαφάνεια απειλεί την κοινωνία των πολιτών, ίσως να έχει συνηθίσει σε ένα σύστημα χωρίς κανόνες. Και αυτό ακριβώς είναι που αλλάζει.
