Η παραίτηση του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου και η επιστροφή της έδρας στο ΠΑΣΟΚ αναδεικνύουν το πολιτικό ήθος του και την εσωκομματική κρίση.
Η παραίτηση του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου από τη βουλευτική έδρα, μετά τη διαγραφή του από την ΚΟ του ΠΑΣΟΚ, φέρνει ξανά στο προσκήνιο τη βαθιά εσωστρέφεια της Χαριλάου Τρικούπη.
Η πολιτική κίνηση του Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος να παραιτηθεί από βουλευτής και να επιστρέψει την έδρα στο ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, λίγες ώρες μετά τη διαγραφή του από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, αποτελεί μια σπάνια πράξη πολιτικής συνέπειας στην ελληνική πολιτική σκηνή.
Σε μια περίοδο όπου η προσωπική πολιτική επιβίωση συχνά υπερισχύει της θεσμικής τάξης, ο βουλευτής Αρκαδίας επέλεξε τον δύσκολο δρόμο: να παραδώσει την έδρα στο κόμμα με το οποίο εξελέγη και το οποίο υπηρέτησε αδιάλειπτα από το 2009. Με ένα σύντομο αλλά πολιτικά φορτισμένο μήνυμα που απέστειλε στην κοινοβουλευτική ομάδα, απευθυνόμενος στον πρόεδρο Νίκος Ανδρουλάκης, ξεκαθάρισε ότι οι βουλευτές οφείλουν να υπηρετούν τον λαό αλλά και την παράταξη με την οποία εκλέγονται.
Η στάση αυτή αποκτά ιδιαίτερο βάρος αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Κωνσταντινόπουλος δεν καταψήφισε ποτέ νομοσχέδιο ή πρόταση του κόμματός του, παραμένοντας θεσμικά συνεπής ακόμη και όταν διαφωνούσε πολιτικά. Με άλλα λόγια, επέλεξε την εσωκομματική κριτική χωρίς να παραβιάσει την κομματική γραμμή στη Βουλή.
Από την άλλη πλευρά, η απόφαση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να τον διαγράψει από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, κατηγορώντας τον για υπονόμευση, φέρνει στο προσκήνιο ένα βαθύτερο πρόβλημα που φαίνεται να ταλαιπωρεί το κόμμα: την εσωστρέφεια. Η διαγραφή, όπως σχολίασε ο ίδιος ο Κωνσταντινόπουλος, αποτελεί «το τελευταίο καταφύγιο μιας φοβικής ηγεσίας», μια φράση που αποτυπώνει τη σκληρότητα της εσωκομματικής σύγκρουσης.
Το παράδοξο είναι ότι τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να εμφανιστεί ως βασικός πόλος αντιπολίτευσης απέναντι στην κυβέρνηση, η δημόσια συζήτηση επιστρέφει διαρκώς στις εσωτερικές του αντιπαραθέσεις. Αντί η πολιτική ατζέντα να επικεντρώνεται στις προτάσεις του κόμματος ή στην κριτική προς την κυβέρνηση, η προσοχή μετατοπίζεται σε εσωκομματικές συγκρούσεις, διαγραφές και προσωπικές αντιπαραθέσεις.
Η επιλογή Κωνσταντινόπουλου να επιστρέψει την έδρα λειτουργεί έτσι ως έμμεσο πολιτικό σχόλιο για τη σημερινή κατάσταση. Από τη μία αναδεικνύει μια αντίληψη πολιτικής ηθικής που σπανίζει, από την άλλη όμως φωτίζει την κρίση εμπιστοσύνης και συνοχής που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το κόμμα της Χαριλάου Τρικούπη.
Σε κάθε περίπτωση, η εξέλιξη αυτή αφήνει ένα σαφές πολιτικό αποτύπωμα: όταν η εσωστρέφεια κυριαρχεί, ακόμη και πράξεις πολιτικού ήθους καταλήγουν να λειτουργούν ως καθρέφτης των αδυναμιών ενός κόμματος που αναζητά ακόμη τη σταθερή του πορεία στη μεταμνημονιακή πολιτική σκηνή.
