OFF THE RECORD: Άντε καλέ σιγά, κόβονται τα ρουσφέτια;
Η Νίκη Κεραμέως απορρίπτει τη γενικευμένη 4ήμερη εργασία, προωθεί ίση αμοιβή και επαγγελματικά ταμεία, ενώ διαψεύδει περικοπές στις συντάξεις χηρείας.
Η Νίκη Κεραμέως βάζει σαφή διαχωριστική γραμμή απέναντι στην πρόταση του ΠΑΣΟΚ για καθολική 4ήμερη εργασία: «άλλο ο λαϊκισμός και άλλο ο ρεαλισμός». Η τοποθέτηση δεν είναι απλώς πολιτική αντιπαράθεση· είναι το περίγραμμα μιας διαφορετικής φιλοσοφίας για την αγορά εργασίας.
Η κυβέρνηση δεν απορρίπτει τη 4ήμερη εργασία ως έννοια, αλλά αρνείται τη γενικευμένη επιβολή της. Το επιχείρημα είναι λειτουργικό: ήδη υπάρχει θεσμικό πλαίσιο που επιτρέπει ευέλικτες ρυθμίσεις μέσω συλλογικών συμβάσεων. Με άλλα λόγια, όπου «βγαίνει» επιχειρησιακά, μπορεί να εφαρμοστεί. Το να γίνει καθολικός κανόνας, χωρίς τεκμηρίωση και χωρίς συναίνεση κοινωνικών εταίρων, χαρακτηρίζεται ανεφάρμοστο.
Η διάσταση υπόσχεσης – εφαρμογής
Η κριτική προς τον Νίκος Ανδρουλάκης κινείται ακριβώς εκεί: στη διάσταση μεταξύ πολιτικής υπόσχεσης και πραγματικής δυνατότητας εφαρμογής. Το κυβερνητικό αφήγημα επενδύει στο «τι δουλεύει», όχι στο «τι ακούγεται ευχάριστο».
Την ίδια ώρα, το υπουργείο μετατοπίζει το βάρος σε πιο μετρήσιμες παρεμβάσεις. Πρώτη προτεραιότητα, η αντιμετώπιση του μισθολογικού χάσματος που αγγίζει περίπου το 13%. Το επερχόμενο νομοσχέδιο για την ίση αμοιβή εισάγει έναν κρίσιμο μηχανισμό: δικαίωμα πρόσβασης του εργαζομένου σε στοιχεία όταν υπάρχει υπόνοια άνισης μεταχείρισης. Πρόκειται για εργαλείο διαφάνειας που μεταφέρει πίεση στην εργοδοτική πλευρά.
Παράλληλα, προωθείται η ενίσχυση των Ταμείων Επαγγελματικής Ασφάλισης, ως συμπληρωματικός πυλώνας. Η στόχευση είναι διπλή: πρόσθετες παροχές για τους εργαζόμενους και κίνητρα για επιχειρήσεις να επενδύσουν σε μακροπρόθεσμα benefits. Είναι ένα μοντέλο που επιχειρεί να γεφυρώσει το δημόσιο σύστημα με ιδιωτικά εργαλεία ασφάλισης.
Στο πεδίο της καθημερινότητας, η ψηφιακή κάρτα εργασίας παρουσιάζεται ως απτό αποτέλεσμα. Τα 2,7 εκατομμύρια επιπλέον δηλωμένες υπερωρίες δεν είναι απλώς στατιστικό – είναι ένδειξη περιορισμού της «γκρίζας» εργασίας. Και αυτό συνδέεται άμεσα με τον πυρήνα της κυβερνητικής πολιτικής: ψηφιοποίηση για μείωση αυθαιρεσίας.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η κατηγορηματική διάψευση για περικοπές στις συντάξεις χηρείας. Σε ένα περιβάλλον έντονης ανασφάλειας, η επιλογή είναι να «κλείσουν» τα σενάρια πριν διογκωθούν πολιτικά.
Συνολικά, η στρατηγική της κυβέρνησης στο εργασιακό αποτυπώνεται σε τρεις άξονες: ευελιξία χωρίς οριζόντιες επιβολές, θεσμικές παρεμβάσεις με μετρήσιμο αποτέλεσμα και σταδιακή ενίσχυση του εισοδήματος μέσω εργαλείων αγοράς. Το αν αυτό αρκεί για να καλύψει τις κοινωνικές προσδοκίες είναι άλλο ζήτημα – αλλά το πλαίσιο είναι πλέον ξεκάθαρο.