Στο νέο της τηλεοπτικό πέρασμα, η Ζωή Κωνσταντοπούλου επέλεξε ξανά τη γνωστή συνταγή: μεγάλες φράσεις, βαριές αιχμές και ένα πυκνό σύννεφο υπαινιγμών που απλώνεται πάνω από τα πάντα – από την κυβέρνηση μέχρι τα μέσα ενημέρωσης και όσους διαφωνούν μαζί της. Μιλώντας για «εμπόδια», «προστασίες», «λαμογιές» και υποθέσεις που «βρωμάνε», συνέθεσε μια εικόνα σκοτεινής πολιτικής πραγματικότητας η οποία, ωστόσο, στηρίζεται περισσότερο σε εντυπώσεις παρά σε αποδεικτικά στοιχεία.
Οι αναφορές για «14 στρέμματα που έγιναν 2,5 εκατομμύρια», για «μικρόφωνα που κλείνουν» και για «οργιώδη διαφήμιση» του βιβλίου Τσίπρα παρουσιάστηκαν με τρόπο που περισσότερο υπονοεί παρά εξηγεί. Κάθε φράση αφήνει έναν υπαινιγμό να αιωρείται, χωρίς όμως να συνοδεύεται από το αντίστοιχο τεκμήριο. Κι αυτό δημιουργεί ένα παραπολιτικό ερώτημα: μήπως οι καταγγελίες λειτουργούν περισσότερο ως εργαλείο εντυπώσεων παρά ως συμβολή στη διαφάνεια;
Παράλληλα, η ίδια παρουσίασε την Πλεύση Ελευθερίας ως «νησί καθαρότητας» μέσα σε μια υποτιθέμενη πολιτική θάλασσα θολούρας. Από τη μία κατηγορεί όλους για συγκάλυψη. Από την άλλη, υψώνει ένα τείχος ηθικής ανωτερότητας που, όσο ενισχύεται με λόγια, τόσο απομακρύνεται από την πολιτική πράξη.
Το παράδοξο είναι ότι, ενώ οι καταγγελίες στρέφονται εναντίον όλων, η δημόσια συζήτηση τελικά περιστρέφεται γύρω από την ίδια. Κάθε φορά που ανεβάζει τους τόνους, η κυβέρνηση δεν χρειάζεται καν να απαντήσει∙ αρκεί να παρακολουθεί. Και έτσι, ο υπερβολικός θόρυβος αποκαλύπτει μόνο ένα πράγμα: έλλειψη ουσίας πίσω από τον καπνό και τους υπαινιγμούς.
