Σε μια πολιτική σκηνή που πνίγεται συχνά από υπερβολή, κραυγές και συναισθηματικούς εκβιασμούς, η Αφροδίτη Λατινοπούλου επέλεξε να μιλήσει ωμά και χωρίς περιστροφές. Και αυτό, είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί μαζί της, είναι κάτι που δεν περνά απαρατήρητο.
Η δήλωσή της ότι «δεν φοβάμαι την Καρυστιανού, δεν μας πνίγει» δεν ήταν μια απλή ατάκα εντυπωσιασμού. Ήταν μια σαφής πολιτική τοποθέτηση: η Φωνή Λογικής δεν σκοπεύει να επενδύσει πάνω σε τραγωδίες, ούτε να κερδοσκοπήσει πολιτικά πάνω στις 57 ψυχές των Τεμπών. Και το είπε ξεκάθαρα, δείχνοντας με το δάχτυλο εκείνους που –κατά την ίδια– έκαναν ακριβώς αυτό. Τον Κυριάκο Βελόπουλο και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Ιδιαίτερα για τον πρόεδρο της Ελληνικής Λύσης, η Λατινοπούλου δεν μάσησε τα λόγια της. Μίλησε για τερατολογίες, για συνωμοσιολογική πολιτική πρακτική και για μια επικίνδυνη ελαφρότητα που υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών. Όταν η δημόσια συζήτηση υποβαθμίζεται σε tweets της Lady Gaga αντί να εστιάζει σε πραγματικά σκάνδαλα διεθνούς εμβέλειας, τότε –όπως είπε– το πρόβλημα δεν είναι ιδεολογικό. Είναι θέμα σοβαρότητας.
Το ίδιο καθαρή ήταν και στη στάση της για την τραγωδία στη Χίο. Χωρίς να αρνείται την ανθρώπινη διάσταση, έθεσε στο επίκεντρο μια συζήτηση που συστηματικά αποφεύγεται: την ευθύνη των κυκλωμάτων λαθροδιακίνησης και την ανάγκη στήριξης του Ελληνικού Λιμενικού. «Κάτω τα χέρια από αυτούς που φυλάνε Θερμοπύλες», είπε, στέλνοντας μήνυμα ότι η υπεράσπιση των συνόρων δεν μπορεί να βαφτίζεται αυτόματα απανθρωπιά.
Η αναφορά της ακόμη και στην επανεξέταση της θανατικής ποινής για τους λαθροδιακινητές –ανεξαρτήτως αν συμφωνεί ή όχι κανείς– δείχνει πολιτικό θάρρος και διάθεση να ανοίξει δύσκολες, “απαγορευμένες” συζητήσεις.
Σε μια περίοδο όπου πολλοί κρύβονται πίσω από γενικόλογες ευαισθησίες, η Αφροδίτη Λατινοπούλου επιλέγει τη σύγκρουση και την ευθύνη. Και αυτό, στην πολιτική, είναι πάντα είδηση.
