Σταθερά, αθόρυβα και με τη γνωστή τεχνική του «δεν κάνω τίποτα, αλλά όλοι μιλούν για μένα», ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί το πολιτικό του comeback. Όχι με κόμμα – Θεός φυλάξοι. Ούτε με πρόγραμμα εξουσίας – αυτά είναι για τους αφελείς. Αλλά με βιβλιοπαρουσιάσεις, πρωτοβουλίες πολιτών και αίθουσες δημοτικών πάρκων. Γιατί η μεγάλη πολιτική, ως γνωστόν, ξεκινά πάντα από τα Βριλήσσια.
Επισήμως, ο πρώην πρωθυπουργός απλώς παρουσιάζει την «Ιθάκη». Ανεπισήμως, γύρω του στήνεται ένα δίκτυο πρόθυμων να τον «παρακαλέσουν» να επιστρέψει. Μια προσεκτικά χορογραφημένη αυθόρμητη απαίτηση, με πολιτικά κείμενα, υπογραφές και προγραμματισμένες στάσεις. Λίγο σαν περιοδεία ροκ σταρ, αλλά χωρίς νέο άλμπουμ – μόνο τα greatest hits της περιόδου 2015-2019.
Το αφήγημα γνωστό: η χώρα «ασφυκτιά», η δημοκρατία «κλονίζεται», η κυβέρνηση «λεηλατεί» και κάπου εδώ χρειάζεται ο έμπειρος καπετάνιος που μας οδήγησε… στα βράχια, αλλά με αυτοκριτική αυτή τη φορά. Γιατί, όπως μαθαίνουμε, η εμπειρία, το διεθνές κύρος και –κρατηθείτε– «η διαφανέστερη περίοδος οικονομικής διαχείρισης» αποτελούν τα θεμέλια του νέου εγχειρήματος. Αν δεν ήταν πολιτικό κείμενο, θα νόμιζε κανείς ότι πρόκειται για σάτιρα.
Το πιο ενδιαφέρον, ωστόσο, δεν είναι ο ίδιος ο Τσίπρας. Είναι η αγωνία ενός χώρου που αρνείται να δεχθεί ότι η κοινωνία προχώρησε, ενώ εκείνος έμεινε να ανασυνθέτει τον εαυτό του. Με όρους παρελθόντος, με λέξεις που φθείρονται από τη χρήση και με την ψευδαίσθηση ότι η «κοινωνία θα μιλήσει» – αρκεί να της δοθεί το σωστό μικρόφωνο.
Η κυβέρνηση, meanwhile, κυβερνά. Και ο κ. Τσίπρας συνεχίζει το ταξίδι του. Άλλοι προς το μέλλον, άλλοι προς την… Ιθάκη. Το θέμα είναι ποιος τελικά φτάνει.
