Η επόμενη μέρα της κομματικής προπαγάνδας: Από τον ΣΥΡΙΖΑ στα συστημικά ΜΜΕ και η στήριξη στον Αλέξη Τσίπρα

Η πορεία στελεχών του πολιτικού μηχανισμού που στήθηκε επί διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ προς τον χώρο της δημοσιογραφίας επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για τα όρια μεταξύ πολιτικής επιρροής και ενημέρωσης. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές αναλύσεις και πολιτικές καταγραφές, αρκετά πρώην κομματικά στελέχη κατάφεραν τα προηγούμενα χρόνια να ενταχθούν στο δυναμικό μεγάλων, συστημικών μέσων μαζικής ενημέρωσης, αξιοποιώντας τις συγκυρίες και τα δίκτυα επαφών τους.

Η περίοδος διακυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα χαρακτηρίστηκε από έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις γύρω από τον ρόλο και την επιρροή των ΜΜΕ. Στο πλαίσιο αυτό, παρατηρήθηκε μια κινητικότητα προσώπων από τα κομματικά γραφεία και τις δομές επικοινωνίας του ΣΥΡΙΖΑ προς δημοσιογραφικές θέσεις σε τηλεοπτικούς σταθμούς, ιστοσελίδες και εφημερίδες. Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε συχνά επικρίσεις από την αντιπολίτευση και επαγγελματικούς φορείς του Τύπου, οι οποίοι έκαναν λόγο για αλλοίωση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και απόπειρα ελέγχου της δημόσιας σφαίρας.

Μετά την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και τις εσωκομματικές αναταράξεις που ακολούθησαν, πολλά από τα πρόσωπα αυτά βρέθηκαν σε μια πολιτική και επαγγελματική «γκρίζα ζώνη», στερούμενα την κεντρική πολιτική καθοδήγηση που είχαν συνηθίσει. Ωστόσο, οι πρόσφατες εξελίξεις και οι κινήσεις γύρω από νέα πολιτικά εγχειρήματα και σενάρια επανόδου του Αλέξη Τσίπρα στην πρώτη γραμμή της πολιτικής ζωής φαίνεται πως έχουν αλλάξει το κλίμα.

Σύμφωνα με παρατηρητές της πολιτικής και μιντιακής αγοράς, μια μερίδα αυτών των πρώην κομματικών στελεχών, που πλέον φέρουν την ιδιότητα του δημοσιογράφου ή του σχολιαστή σε συστημικά ΜΜΕ, αναθάρρησε. Στις τρέχουσες πολιτικές αναλύσεις και τοποθετήσεις τους καταγράφεται μια σαφής προσπάθεια στήριξης των νέων πρωτοβουλιών του πρώην πρωθυπουργού, εγείροντας εκ νέου ερωτήματα σχετικά με την αντικειμενικότητα και την ουδετερότητα της ενημέρωσης.

Το φαινόμενο αυτό αναδεικνύει τις διαχρονικές παθογένειες στη σχέση πολιτικής εξουσίας και δημοσιογραφίας στην Ελλάδα, όπου η πόλωση και οι κομματικοί δεσμοί συχνά επισκιάζουν την ανεξάρτητη καταγραφή της ειδησεογραφίας, δημιουργώντας προκλήσεις για την αξιοπιστία των θεσμών της ενημέρωσης.