Ο Αλέξης Τσίπρας ανακαλύπτει τη διαφάνεια από την αντιπολίτευση, αγνοώντας το παρελθόν του και βαφτίζοντας την επανάληψη ως πολιτική καινοτομία.
Ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε με προγραμματική πρόταση, όχι για να απαντήσει στα ερωτήματα του παρελθόντος, αλλά για να τα προσπεράσει με νέο λογότυπο. Η «Διαφάνεια» παρουσιάζεται ως τομή, όμως μοιάζει περισσότερο με επικοινωνιακή ανακύκλωση μιας συζήτησης που άνοιξε πριν από δεκαπέντε χρόνια και την οποία ο ίδιος διαχειρίστηκε ως πρωθυπουργός χωρίς να ολοκληρώσει.
Η εξαγγελία μιας υπερπλατφόρμας ελέγχου των δημοσίων δαπανών έρχεται από τον πολιτικό που κυβέρνησε με απευθείας αναθέσεις, αδιαφανείς διαδικασίες και θεσμικές εκπτώσεις στο όνομα της «έκτακτης ανάγκης». Η τεχνολογία επιστρατεύεται ως άλλοθι, χωρίς καμία εξήγηση γιατί όλα αυτά δεν εφαρμόστηκαν όταν υπήρχε εξουσία και όχι απλώς Ινστιτούτο.
Η πρόταση μιλά για λογοδοσία, αλλά αποφεύγει επιμελώς την αυτοκριτική. Καμία αναφορά στα πεπραγμένα της περιόδου 2015-2019, καμία παραδοχή για τις αδυναμίες της τότε διακυβέρνησης, καμία εξήγηση γιατί η διαφάνεια θυμήθηκε να γίνει «πολιτικό διακύβευμα» μόνο εκτός κυβερνητικής ευθύνης. Η πολιτική, όμως, δεν κρίνεται από pdf και παρουσιάσεις, αλλά από πράξεις.
Τελικά, η «Διαφάνεια» του Τσίπρα δεν ανοίγει νέο κεφάλαιο. Επιβεβαιώνει ένα γνώριμο μοτίβο: μεγάλες λέξεις, τεχνικές περιγραφές και αποφυγή της ουσίας. Όσο η διαφάνεια παρουσιάζεται ως θεωρητική άσκηση και όχι ως απολογισμός ευθύνης, η κοινωνία δύσκολα θα τη δει ως πρόταση διακυβέρνησης και όχι ως προσεκτικά σκηνοθετημένη επιστροφή.
