Η συζήτηση γύρω από την ευλογιά των αιγοπροβάτων έχει αποκτήσει, τις τελευταίες εβδομάδες, χαρακτηριστικά που ξεφεύγουν από τη σφαίρα της επιστημονικής τεκμηρίωσης και αγγίζουν τα όρια του επικίνδυνου λαϊκισμού. Σε μια περίοδο που η κτηνοτροφία δοκιμάζεται από πολλαπλές πιέσεις – κόστος παραγωγής, κλιματική κρίση, διεθνείς αγορές – κάποιοι επιλέγουν να πουλήσουν «εύκολες λύσεις», καλλιεργώντας αυταπάτες και υπονομεύοντας την ίδια τη δυνατότητα ελέγχου της νόσου.
Η κυβέρνηση, αντίθετα, επέλεξε από την πρώτη στιγμή τη δύσκολη αλλά υπεύθυνη οδό: αυτή της επιστημονικά τεκμηριωμένης βιοασφάλειας, σε πλήρη ευθυγράμμιση με το ευρωπαϊκό πλαίσιο και τις κατευθυντήριες γραμμές της EFSA. Η ευλογιά αιγοπροβάτων δεν είναι ένα ακόμη διαχειρίσιμο κτηνιατρικό περιστατικό. Πρόκειται για νόσημα Κατηγορίας Α στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με σαφή στόχο την πλήρη εκρίζωση και όχι τη «συμβίωση» μαζί του.
Όσοι προτείνουν τον εμβολιασμό ως πανάκεια αποφεύγουν συστηματικά να πουν όλη την αλήθεια. Δεν υπάρχει αδειοδοτημένο εμβόλιο στην ΕΕ. Ο εμβολιασμός δεν διακόπτει αυτομάτως τη διασπορά, δεν καταργεί τις θανατώσεις και – κυρίως – οδηγεί σε απώλεια του καθεστώτος «ελεύθερης χώρας», με ανυπολόγιστες συνέπειες για τις εξαγωγές και την αξιοπιστία της ελληνικής κτηνοτροφίας. Η διεθνής εμπειρία είναι αμείλικτη: όπου επιλέχθηκε ο εύκολος δρόμος, η νόσος έγινε ενδημική.
Βιοασφάλεια αντί αυταπατών: η δύσκολη αλλά μόνη αποτελεσματική στρατηγική
Η σύσκεψη υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου επιβεβαίωσε ότι το κράτος δεν παρακολουθεί παθητικά την κρίση. Αντίθετα, ενισχύεται το πεδίο με κτηνιατρικό προσωπικό, αυστηροποιείται ο έλεγχος για παράνομα εμβόλια και μετακινήσεις ζώων, ενώ μπαίνει στο μικροσκόπιο η εφαρμογή των μέτρων από τις Περιφέρειες. Εκεί όπου υπήρξαν καθυστερήσεις, παραλείψεις ή ανοχές, η ευθύνη δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από εύκολες πολιτικές κραυγές.
Παράλληλα, η κυβέρνηση έχει κινηθεί με πρωτοφανή ταχύτητα και γενναιοδωρία στο σκέλος των αποζημιώσεων. Τα ποσά που καταβλήθηκαν το 2025 – άνω των 167 εκατ. ευρώ – δεν έχουν προηγούμενο σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτό καταρρίπτει το αφήγημα περί εγκατάλειψης των κτηνοτρόφων και αποδεικνύει ότι η πολιτεία στηρίζει έμπρακτα όσους πλήττονται.
Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι αν η συζήτηση θα γίνει πιο «δημοφιλής», αλλά αν θα παραμείνει σοβαρή. Η παραπληροφόρηση δεν σώζει κοπάδια, δεν προστατεύει εισοδήματα και δεν εκριζώνει νόσους. Αντιθέτως, παρατείνει την κρίση και τελικά στρέφεται εναντίον εκείνων που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται.
Σε αυτό το πλαίσιο, η επιλογή της κυβέρνησης να σταθεί απέναντι στις εύκολες λύσεις και να επενδύσει στη βιοασφάλεια, τη συνεργασία με την επιστημονική κοινότητα και τον αυστηρό έλεγχο, δεν είναι απλώς πολιτικά ορθή. Είναι η μόνη επιλογή ευθύνης απέναντι στην κτηνοτροφία και τη
