OFF THE RECORD: Κάθε χρόνο τα ίδια...
Φωτιές στη Δυτική Αττική: «Ο πιο δύσκολος αγώνας αρχίζει όταν οι φλόγες σβήσουν», τονίζει ο Σύλλογος Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών στο Μάτι

Με αφορμή τις πρόσφατες καταστροφικές πυρκαγιές που πλήττουν τη χώρα, και ιδιαίτερα τη μεγάλη φωτιά στη Δυτική Αττική, οι μνήμες από την ανείπωτη τραγωδία στο Μάτι επιστρέφουν με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Ο Σύλλογος Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών στο Μάτι παρεμβαίνει στον δημόσιο διάλογο, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση: η πραγματική δοκιμασία για τους πληγέντες δεν τελειώνει με την κατάσβεση, αλλά ξεκινά ακριβώς τη στιγμή που οι φλόγες σβήνουν.
Η εμπειρία των τελευταίων ετών έχει αποδείξει ότι η επόμενη μέρα μιας φυσικής καταστροφής συνοδεύεται από έναν Γολγοθά γραφειοκρατίας, ψυχικού τραύματος και αγώνα επιβίωσης. Σύμφωνα με τα μέλη του συλλόγου, η κρατική μέριμνα συχνά εξαντλείται στην άμεση αντιμετώπιση της κρίσης, αφήνοντας τους πολίτες μόνοι τους απέναντι στην ανοικοδόμηση των σπιτιών τους, στη θεραπεία των τραυμάτων τους και στη διαχείριση της απώλειας.
«Ο πιο δύσκολος αγώνας αρχίζει όταν οι φλόγες σβήσουν», αναφέρει χαρακτηριστικά το μήνυμα του συλλόγου, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για μακροχρόνια και ουσιαστική στήριξη των θυμάτων. Οι κάτοικοι των περιοχών που πλήττονται τώρα στη Δυτική Αττική, όπως και σε κάθε γωνιά της Ελλάδας που δοκιμάζεται από πύρινες λαίλαπες, αντιμετωπίζουν την ίδια σκληρή πραγματικότητα: την έλλειψη ολοκληρωμένου σχεδίου ψυχολογικής υποστήριξης και τις καθυστερήσεις στις αποζημιώσεις.
Οι ειδικοί και οι εκπρόσωποι των πληγέντων τονίζουν ότι η πολιτεία οφείλει να περάσει από τα λόγια στις πράξεις, δημιουργώντας δομές ταχείας παρέμβασης για την επόμενη μέρα. Η πρόληψη παραμένει το κλειδί, αλλά η διαχείριση των συνεπειών απαιτεί ενσυναίσθηση, ταχύτητα και διαφάνεια.
Καθώς η χώρα μετράει ξανά τις πληγές της από τις φετινές πυρκαγιές, η φωνή των ανθρώπων από το Μάτι λειτουργεί ως μια διαρκής υπενθύμιση ότι η αλληλεγγύη και η θεσμική ευθύνη δεν πρέπει να σταματούν μόλις πέσει ο καπνός. Η στήριξη των πολιτών που έχασαν τα πάντα αποτελεί εθνική προτεραιότητα και δείκτη πολιτισμού για την ελληνική κοινωνία.
























