Φάμελλος: Καταγγελίες χωρίς τέλος και… αποδείξεις μηδέν

Με βαριές εκφράσεις και προσωπικές επιθέσεις, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επενδύει στην ένταση, αποφεύγοντας την ουσία και τη θεσμική σοβαρότητα.

Σε μια περίοδο που η δημόσια συζήτηση απαιτεί τεκμηρίωση και υπευθυνότητα, η νέα παρέμβαση του Σωκράτη Φάμελλου επιβεβαιώνει την προσήλωση της αντιπολίτευσης στη λογική της καταγγελίας χωρίς αποδείξεις. Με φόντο αναρτήσεις και βαριές κατηγορίες για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και κυβερνητικά στελέχη, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει να ανεβάσει τους τόνους, υιοθετώντας μια ρητορική που παραπέμπει περισσότερο σε πολιτικό μανιφέστο παρά σε υπεύθυνη αντιπολίτευση.

Η αναφορά του σε «εξαπάτηση», «απατεώνες» και «καθεστώς» δείχνει μια ξεκάθαρη στρατηγική έντασης, που στοχεύει στη δημιουργία εντυπώσεων. Ωστόσο, η υπερβολή των χαρακτηρισμών δεν συνοδεύεται από συγκεκριμένα νέα στοιχεία, αλλά επαναλαμβάνει ένα μοτίβο γενικευμένων κατηγοριών που δύσκολα αντέχουν σε σοβαρό έλεγχο.

Ρητορική απόλυτης απαξίωσης

Ακόμη πιο ενδεικτική είναι η προσπάθεια να προσωποποιηθεί συνολικά η ευθύνη στον πρωθυπουργό, με ισχυρισμούς περί «κατάρρευσης αξιοπιστίας» και «ευτελισμού της χώρας». Πρόκειται για μια ρητορική απόλυτης απαξίωσης, που αγνοεί πλήρως τη θεσμική λειτουργία και την πραγματικότητα της διακυβέρνησης, μετατρέποντας την πολιτική αντιπαράθεση σε πεδίο υπερβολής.

Η επίκληση παραίτησης της κυβέρνησης «όπως θα συνέβαινε σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα» εντάσσεται στο ίδιο πλαίσιο εύκολων συνθημάτων. Χωρίς τεκμηριωμένη βάση και χωρίς συγκεκριμένη πολιτική πρόταση, η καταγγελία καταλήγει να λειτουργεί ως εργαλείο εντυπώσεων και όχι ως ουσιαστική πολιτική παρέμβαση.

Τελικά, πίσω από τους υψηλούς τόνους και τις βαριές λέξεις, διαμορφώνεται μια γνώριμη τακτική: ένταση, γενικεύσεις και πολιτική εκμετάλλευση. Μια τακτική που μπορεί να εξυπηρετεί επικοινωνιακά την αντιπολίτευση, αλλά δεν προσφέρει καμία ουσιαστική απάντηση στα πραγματικά ζητήματα που απασχολούν τους πολίτες.