Νέο Σύστημα Διοίκησης Συμβάντων, δεκαετές σχέδιο πυρκαγιών και θεσμοθετημένη αξιολόγηση με μετρήσιμους δείκτες και λογοδοσία.
Στην Ολομέλεια της Βουλής, ο Γιάννης Κεφαλογιάννης παρουσίασε το νομοσχέδιο «Ενεργή Μάχη» ως αυτό που έλειπε διαχρονικά από την ελληνική Πολιτική Προστασία: δομή, συνέχεια και θεσμική μνήμη. Όχι άλλη διαχείριση κρίσεων «ανά καλοκαίρι», όχι άλλη πολιτική μιας χρήσης. Το μήνυμα ήταν σαφές: από τον κατακερματισμό στη διαλειτουργικότητα και από τον αυτοσχεδιασμό σε ένα σύστημα που μαθαίνει.
Η θεσμοθέτηση ολοκληρωμένου Incident Command System δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια· είναι αλλαγή φιλοσοφίας. Κοινή επιχειρησιακή γλώσσα, σαφείς ρόλοι, κέντρα διαχείρισης κρίσεων και διοίκηση στο πεδίο. Σε μια χώρα που πλήρωσε ακριβά τη σύγχυση αρμοδιοτήτων, η μετάβαση σε προκαθορισμένες διαδικασίες και ιεραρχημένη απόκριση αποτελεί δομική τομή. Η αξιοπιστία του κράτους δεν χτίζεται με δηλώσεις συμπάθειας μετά την καταστροφή, αλλά με προετοιμασία πριν από αυτήν.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στη θεσμοθετημένη αποτίμηση: Ειδικές Επιστημονικές Επιτροπές για μεγάλες καταστροφές, ετήσιος απολογισμός αντιπυρικής περιόδου με μετρήσιμους δείκτες (χρόνοι απόκρισης, αίτια, διαθεσιμότητα μέσων). Δηλαδή, λογοδοσία με δεδομένα. Σε ένα πολιτικό περιβάλλον που συχνά εξαντλείται σε αντιπαραθέσεις εντυπώσεων, η μετατροπή της αξιολόγησης σε υποχρεωτικό θεσμικό βήμα είναι σαφής επιλογή ωριμότητας.
Το δεκαετές Στρατηγικό Σχέδιο για τις δασικές πυρκαγιές, η ενίσχυση της επιστημονικής τεκμηρίωσης, η Μονάδα Επιχειρησιακής Μετεωρολογίας, η Επιτροπή Εκτίμησης Πλημμυρικού Κινδύνου και οι μηχανισμοί ελέγχου σε Δήμους και Περιφέρειες δείχνουν μια κατεύθυνση: πρόληψη με στόχους, έλεγχο και συνέπεια. Καμία μεταρρύθμιση δεν μηδενίζει τον κίνδυνο – το είπε και ο ίδιος ο Υπουργός. Αλλά η επιλογή είναι ξεκάθαρη: είτε οργανώνεις το κράτος πριν την κρίση, είτε συνεχίζεις να το αναζητάς μέσα στις στάχτες.
