Όταν ο Παύλος Γερουλάνος μιλά για «έκρηξη δημοκρατίας», το μόνο που φαίνεται να… εκρήγνυται είναι η εσωστρέφεια στο ΠΑΣΟΚ. Η Χαριλάου Τρικούπη βυθίζεται ξανά σε μια κουραστική ενδοσκόπηση, όπου τα στελέχη αντί να κοιτούν προς την κοινωνία, κοιτούν το είδωλό τους στον καθρέφτη. Το αίτημα για συνέδριο μοιάζει περισσότερο με κραυγή αγωνίας ενός κόμματος που δεν έχει πείσει ούτε τους ίδιους του τους οπαδούς ότι έχει ρόλο στην επόμενη μέρα.
Ο κ. Γερουλάνος, με τον δικό του μετριοπαθή αλλά αιχμηρό τρόπο, περιγράφει μια πραγματικότητα που η ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη προσπαθεί να αποφύγει: το ΠΑΣΟΚ έχει κολλήσει. Δημοσκοπικά, πολιτικά και κυρίως ιδεολογικά. Ο λόγος περί «αυτόνομης πορείας» έχει μετατραπεί σε άλλοθι στασιμότητας, ενώ το αίτημα για «συχνότερες συνεδριάσεις» μοιάζει απλώς με απόπειρα να δοθεί νόημα σε μια κομματική ζωή που δεν εμπνέει.
Η «έκρηξη δημοκρατίας» του Γερουλάνου, όσο κι αν ακούγεται ιδανική, καταλήγει να αναδεικνύει τη θεσμική κόπωση του κόμματος. Όταν στελέχη όπως ο Χάρης Δούκας και η Άννα Διαμαντοπούλου διαφωνούν ανοιχτά για τα αυτονόητα —ακόμη και για το αν πρέπει να τεθεί ζήτημα συνεργασίας με τη ΝΔ— γίνεται σαφές πως το ΠΑΣΟΚ δεν έχει κοινό προσανατολισμό, ούτε σαφές αφήγημα.
Κι ενώ ο Ανδρουλάκης επιτίθεται στην κυβέρνηση για τους αγρότες, η κοινή γνώμη βλέπει ένα κόμμα εγκλωβισμένο στο παρελθόν, χωρίς πειστικό αντίπαλο δέος απέναντι στη σταθερότητα που αποπνέει η κυβέρνηση. Αν κάτι χρειάζεται πραγματικά «έκρηξη», είναι το θάρρος της ηγεσίας να ξεφύγει από τα φαντάσματα του ’80 και να μιλήσει στη σύγχρονη Ελλάδα του 2025. Μέχρι τότε, η Χαριλάου Τρικούπη θα ανακυκλώνει εσωτερικά της προβλήματα, ψάχνοντας σωσίβιο στις… συνεδριάσεις.
