Λίγες ημέρες αφού άλλαξε ο χρόνος, η Δόμνα Μιχαηλίδου δεν επέλεξε ούτε ευχολόγια ούτε γενικόλογες διακηρύξεις. Μίλησε για το δημογραφικό – το «σιωπηλό» πρόβλημα που όλοι γνωρίζουν αλλά ελάχιστοι τολμούν να τοποθετήσουν στο κέντρο της πολιτικής ατζέντας. Και το έκανε χωρίς υπεκφυγές: το δημογραφικό δεν είναι θεωρητική συζήτηση για το μακρινό μέλλον, αλλά μια κρίση που επηρεάζει ήδη την οικονομία, το ασφαλιστικό, την κοινωνική συνοχή και τελικά την ίδια την ισότητα ευκαιριών.
Σε αντίθεση με την αντιπολιτευτική ευκολία των συνθημάτων, η υπουργός περιγράφει ένα πλέγμα πολιτικών που συνδέει ευθέως τη στέγη με τη δημιουργία οικογένειας. Όταν το ενοίκιο απορροφά τον μισό μισθό, τα παιδιά μπαίνουν «σε αναμονή». Και εδώ ακριβώς έρχεται η κυβερνητική επιλογή: όχι αποσπασματικά μέτρα, αλλά ένα συνεκτικό σχέδιο δεκάδων παρεμβάσεων, με έμφαση στην αύξηση της προσφοράς κατοικιών – το μοναδικό δομικό αντίδοτο στη στεγαστική κρίση.
Η κριτική ότι «τίποτα δεν αλλάζει» αγνοεί σκόπιμα τα δεδομένα. Χιλιάδες νέοι απέκτησαν ήδη σπίτι με όρους καλύτερους από το ενοίκιο, εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά ενισχύονται άμεσα, ενώ για πρώτη φορά ενεργοποιούνται εργαλεία που έμεναν για δεκαετίες στα χαρτιά: κοινωνική αντιπαροχή, αξιοποίηση στρατοπέδων, κίνητρα για ιδιωτικές επενδύσεις στην προσιτή κατοικία. Αυτά δεν είναι επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, αλλά πολιτικές με ορίζοντα και μετρήσιμο αποτέλεσμα.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η σύνδεση της κοινωνικής πολιτικής με την ισότητα των φύλων. Η υπουργός το θέτει καθαρά: η φτώχεια και η οικονομική εξάρτηση είναι μορφές βίας. Όταν μια γυναίκα έχει πρόσβαση σε εργασία, στέγη και παιδική φροντίδα, αποκτά ελευθερία – και η ελευθερία είναι η πιο ουσιαστική προστασία.
Τέλος, η αναφορά στην περιφέρεια και στη δημογραφική αιμορραγία δείχνει ότι η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται πως οι άνθρωποι δεν εγκαταλείπουν τον τόπο τους από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Στέγη, δουλειές, υπηρεσίες: αυτά είναι τα πραγματικά κίνητρα παραμονής.
Σε μια εποχή εύκολης καταγγελίας, η συνέντευξη Μιχαηλίδου θυμίζει κάτι απλό αλλά κρίσιμο: το δημογραφικό δεν λύνεται με συνθήματα. Λύνεται με σταθερότητα, σχέδιο και πολιτική που αντέχει στον χρόνο. Και αυτό, καλώς ή κακώς, είναι κάτι που σήμερα μόνο η κυβέρνηση επιχειρεί συστηματικά.
