Πέντε χρόνια μετά την ιστορική απόφαση για την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο, από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια, ο Νίκος Δένδιας υπενθύμισε με ανάρτησή του τι σημαίνει ουσιαστική άσκηση εθνικής κυριαρχίας. Όχι μεγάλα λόγια, όχι ρητορικές εξάρσεις, αλλά πράξεις με θεσμικό βάθος, διεθνή νομιμοποίηση και γεωπολιτικό αποτύπωμα.
Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας – τότε υπουργός Εξωτερικών – τόνισε ότι η Ελλάδα δεν αρκέστηκε στη διακήρυξη ενός αναφαίρετου δικαιώματος. Το άσκησε εμπράκτως, εφαρμόζοντας το Διεθνές Δίκαιο και ειδικά το Δίκαιο της Θάλασσας. Σε μια περίοδο όπου ο εύκολος πατριωτισμός αφθονούσε και η ακινησία βαφτιζόταν «στρατηγική ψυχραιμία», η κυβέρνηση πήρε μια απόφαση που για δεκαετίες θεωρούνταν πολιτικά δύσκολη ή «επικίνδυνη».
Η επέκταση στο Ιόνιο δεν ήταν απλώς μια τεχνική πράξη. Ήταν σαφές μήνυμα ότι η Ελλάδα μπορεί να ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα χωρίς φοβικά σύνδρομα, αλλά και χωρίς τυμπανοκρουσίες. Με σεβασμό στο διεθνές πλαίσιο και με αυτοπεποίθηση που δεν χρειάζεται να κραυγάζει.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η επισήμανση Δένδια ότι η χώρα διατηρεί ακέραιο το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων και σε άλλες περιοχές της επικράτειας. Πρόκειται για υπενθύμιση στρατηγικής συνέχειας: η εξωτερική πολιτική δεν είναι στιγμιότυπο, αλλά μακρά διαδρομή.
Σε μια εποχή όπου κάποιοι επενδύουν στον θόρυβο και άλλοι στην αδράνεια, η υπόθεση των 12 μιλίων στο Ιόνιο παραμένει παράδειγμα σοβαρής, μετρημένης και αποτελεσματικής εθνικής πολιτικής. Και αυτή η υπενθύμιση μόνο τυχαία δεν είναι.
