Η αποχώρηση δέκα στελεχών από τη Νέα Αριστερά δεν είναι ένα τυχαίο πολιτικό επεισόδιο ούτε μια «έντιμη διαφωνία» αρχών. Είναι ένα καλοζυγισμένο μήνυμα. Και, όπως συμβαίνει συχνά στην Αριστερά, το μήνυμα δεν αφορά το σήμερα, αλλά το αύριο που κάποιοι ετοιμάζουν στο παρασκήνιο.
Η επιστολή τους μιλά για «ομφαλοσκόπηση», «παραλυτικές ισορροπίες» και «φωτογραφική αποδοκιμασία» του Αλέξη Τσίπρα. Όμως η έμφαση δεν είναι στην κριτική· είναι στην ενόχληση. Όχι γιατί η Νέα Αριστερά δεν προχώρησε, αλλά γιατί έθεσε σαφή όρια. Και κυρίως, γιατί έκλεισε –έστω και άτυπα– την πόρτα σε κάθε σενάριο επιστροφής του πρώην πρωθυπουργού από την πίσω είσοδο.
Ο Τσίπρας έχει αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ, έχει παραιτηθεί από βουλευτής και κινείται πια σε άλλο επίπεδο: χωρίς θεσμικό ρόλο, αλλά με πολιτικό βάρος. Δεν μιλά, δεν διαψεύδει, δεν επιβεβαιώνει. Αφήνει χώρο να δουλέψει το παρασκήνιο. Και όταν το παρασκήνιο δουλεύει, κάποιοι σπεύδουν να μην μείνουν εκτός κάδρου.
Η Νέα Αριστερά, που υποτίθεται ότι θα ήταν το «νέο», κατέληξε να φοβάται το παλιό. Όχι γιατί το υπερασπίζεται, αλλά γιατί ξέρει ότι δεν μπορεί να το ελέγξει. Η σαφής αποστασιοποίηση από τον Τσίπρα στο συνέδριο λειτούργησε ως πολιτικός ανιχνευτής: όποιος έβλεπε τον εαυτό του στην επόμενη μέρα, έπρεπε να πάρει αποστάσεις εγκαίρως.
Κανείς δεν πήγε ακόμη πουθενά. Αλλά στην πολιτική, οι παραιτήσεις προηγούνται των μετακινήσεων. Και οι σιωπές, των ανακοινώσεων. Όταν δέκα φεύγουν ταυτόχρονα, το ερώτημα δεν είναι γιατί έφυγαν. Είναι ποιον περιμένουν.
