Διαφορετικά μηνύματα στο ΠΑΣΟΚ για τη στάση του Πέδρο Σάντσεθ στην κρίση της Μέσης Ανατολής, με δημόσιες τοποθετήσεις που προκαλούν αμηχανία στη Χαριλάου Τρικούπη.
Στο ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να εμφανίσουν ενιαία γραμμή στα εθνικά θέματα, όμως η υπόθεση Σάντσεθ αποκάλυψε κάτι πολύ πιο γνώριμο: πολλαπλές φωνές και διαφορετικές αναγνώσεις μέσα στο ίδιο κόμμα. Την ώρα που ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχειρεί να κρατήσει θεσμική στάση –στήριξη στην Κύπρο αλλά καμία εμπλοκή στον πόλεμο– στελέχη του κόμματος έσπευσαν να δώσουν τη δική τους πολιτική «ερμηνεία» της ισπανικής στάσης.
Έτσι, μέσα σε λίγες ώρες, το ίδιο κόμμα κατάφερε να εκπέμψει δύο εντελώς διαφορετικά σήματα. Από τη μία ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος επέλεξε να υπενθυμίσει ότι η Ισπανία που σήμερα εμφανίζεται «ειρηνιστική» δεν έχει ούτε Τουρκία απέναντι ούτε κατοχή ευρωπαϊκού εδάφους δίπλα της. Από την άλλη, ο Χάρης Δούκας και η Άννα Διαμαντοπούλου έσπευσαν να παρουσιάσουν τον Πέδρο Σάντσεθ περίπου ως τη μοναδική ευρωπαϊκή φωνή απέναντι στον πόλεμο.
Το αποτέλεσμα ήταν μάλλον προβλέψιμο. Η κυβέρνηση έσπευσε να χειροκροτήσει την ανάρτηση Κωνσταντινόπουλου, μετατρέποντας μια εσωτερική διαφοροποίηση σε πολιτικό θέμα. Και κάπως έτσι η Χαριλάου Τρικούπη βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση να εξηγεί ότι δεν υπάρχει ζήτημα γραμμής, ενώ όλοι έβλεπαν ότι το ζήτημα… υπάρχει.
Γιατί τελικά το πρόβλημα δεν είναι αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με τον Σάντσεθ. Το πρόβλημα είναι ότι στο ΠΑΣΟΚ, κάθε φορά που ανοίγει ένα σοβαρό γεωπολιτικό θέμα, εμφανίζονται τόσες διαφορετικές εκδοχές της «γραμμής», ώστε δύσκολα καταλαβαίνει κανείς ποια είναι τελικά η επίσημη. Και αυτό, όσο κι αν παρουσιάζεται ως «πολυφωνία», θυμίζει περισσότερο πολιτική ασυνεννοησία.
