Η στρατηγική ΠΑΣΟΚ ανάμεσα στην ασάφεια, τα γενικόλογα καλέσματα και τον φόβο πολιτικής περιθωριοποίησης.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης εμφανίζεται «ανοιχτός σε συμμαχίες», αλλά η διατύπωση «με αυτούς που θα επιλέξει ο ελληνικός λαός» περισσότερο θυμίζει πολιτικό άλλοθι παρά συγκροτημένη στρατηγική. Σε μια περίοδο όπου το ΠΑΣΟΚ παραδέχεται δημόσια τη δημοσκοπική του στασιμότητα και απώλεια δυναμικής, η ασάφεια δεν είναι επιλογή· είναι σύμπτωμα αδυναμίας. Όταν δεν μπορείς να ορίσεις με ποιους πας και γιατί, το πιθανότερο είναι ότι φοβάσαι να πάρεις καθαρές αποφάσεις.
Η ρητορική περί «κόμματος με πρόγραμμα για όλα» επαναλαμβάνεται σχεδόν μηχανικά, χωρίς να μεταφράζεται σε πολιτικό ρεύμα ή κοινωνική πίεση. Το αφήγημα ότι αν το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πρώτο κόμμα «είναι δώρο στη Νέα Δημοκρατία» αποκαλύπτει περισσότερο άγχος επιβίωσης παρά αυτοπεποίθηση νίκης. Στην πράξη, η ηγεσία του κόμματος δείχνει να εγκλωβίζεται ανάμεσα στον φόβο των κομμάτων διαμαρτυρίας και την αδυναμία να αρθρώσει μια πειστική εναλλακτική απέναντι στη σταθερότητα που εκπέμπει η κυβέρνηση.
Στο πεδίο των συνεργασιών, το τοπίο γίνεται ακόμη πιο θολό. Προσκλήσεις προς «προοδευτικές δυνάμεις», αναφορές σε πρόσωπα και κόμματα, αλλά χωρίς σαφές πλαίσιο, χωρίς κόκκινες γραμμές και χωρίς πολιτικό σχέδιο εξουσίας. Η επίκληση της «θεσμικής μνήμης» και των ιστορικών επιτευγμάτων του ΠΑΣΟΚ μοιάζει περισσότερο με νοσταλγία παρά με απάντηση στα σημερινά δεδομένα. Η κοινωνία δεν ψηφίζει παρελθόν, ψηφίζει προοπτική.
Την ίδια στιγμή, οι βαριές καταγγελίες περί θεσμικής εκτροπής, «Ουγγαρίας» και υπονόμευσης της δημοκρατίας λειτουργούν ως εύκολη αντιπολιτευτική υπερβολή. Όταν όλα είναι κρίση και όλα είναι εκτροπή, τελικά τίποτα δεν πείθει. Το παραπολιτικό συμπέρασμα είναι σαφές: ο Νίκος Ανδρουλάκης προσπαθεί να κρατήσει ανοιχτές όλες τις πόρτες, όχι από ισχύ, αλλά από φόβο μήπως μείνει εκτός παιχνιδιού. Και στην πολιτική, η ασάφεια σπάνια σώζει· συνήθως προαναγγέλλει περιθωριοποίηση.
