Σε μια περίοδο όπου οι έννοιες της πίστης, της παράδοσης και του πατριωτισμού εργαλειοποιούνται με πρωτοφανή ευκολία, η Αφροδίτη Λατινοπούλου επέλεξε να μιλήσει καθαρά. Χωρίς υπεκφυγές, χωρίς «ίσες αποστάσεις» και χωρίς τον φόβο του πολιτικού κόστους, η ευρωβουλευτής και πρόεδρος της Φωνής Λογικής έβαλε στο στόχαστρο τον ίδιο τον Βλαντίμιρ Πούτιν, καταγγέλλοντας ευθέως τη μετατροπή της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας σε εργαλείο κρατικής προπαγάνδας.
Η αιχμή είναι σαφής και ιστορικά φορτισμένη: ο Πούτιν, όπως ο Στάλιν το 1949, επιχειρεί να ιδεολογικοποιήσει την Ορθοδοξία, να την απογυμνώσει από το πνευματικό της περιεχόμενο και να τη χρησιμοποιήσει ως ιδεολογικό άλλοθι για έναν αιματηρό πόλεμο. Όμως η Ορθοδοξία, όπως επισημαίνει η Λατινοπούλου, δεν είναι ιδεολογία. Είναι βίωμα, πίστη και συνείδηση. Και όποιος την μετατρέπει σε πολιτικό όπλο, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί αντιμέτωπος με την ίδια του την ύβρη.
Σε αυτό το σκηνικό, η στάση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου αναδεικνύεται ως το απόλυτο αντίβαρο. Όχι μόνο γιατί αντιστάθηκε στις πιέσεις για την εισαγωγή του όρου «ιερός πόλεμος» ήδη από το 2016, αλλά κυρίως γιατί το 2022 μίλησε με λόγο καθαρό και αδιαπραγμάτευτο: ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι ιερός, δεν είναι ευλογημένος, είναι μια άγρια ανθρωποκτόνος σύγκρουση. Αυτή είναι η φωνή της αληθινής Ορθοδοξίας. Όχι της σκοπιμότητας, όχι της εξουσίας.
Η Ορθοδοξία ως πνευματική δύναμη και όχι ως προπαγάνδα
Δεν είναι τυχαίο, όπως σημειώνει η Λατινοπούλου, ότι οι Ορθόδοξες Εκκλησίες της Ουκρανίας, της Βαλτικής και της Ανατολικής Ευρώπης απομακρύνονται από την επιρροή της Μόσχας. Όταν μια Εκκλησία παύει να υπηρετεί τον πνευματικό της ρόλο και μετατρέπεται σε όργανο κρατικής ισχύος, οι πιστοί δεν ακολουθούν. Απομακρύνονται. Και αυτό είναι το πραγματικό κόστος της επιλογής Πούτιν-Κυρίλλου.
Το παραπολιτικό ενδιαφέρον, ωστόσο, δεν σταματά εκεί. Ιδιαίτερα αιχμηρή είναι η αναφορά στη σιωπή κομμάτων που αυτοχαρακτηρίζονται «πατριωτικά» και «ορθόδοξα». Η απουσία οποιασδήποτε αντίδρασης από τη ΝΙΚΗ και την Ελληνική Λύση απέναντι στη βάναυση επίθεση κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Όταν πλήττεται ο πυρήνας της Ορθοδοξίας και της Ρωμιοσύνης, η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι επιλογή.
Ακόμη πιο προβληματική, όμως, είναι η αμηχανία της ίδιας της ελληνικής κυβέρνησης. Η απουσία ξεκάθαρης, δημόσιας και θεσμικής στήριξης προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν συνιστά απλώς διπλωματικό κενό, αλλά εθνικό έλλειμμα.
Η παρέμβαση της Αφροδίτης Λατινοπούλου έρχεται να υπενθυμίσει κάτι αυτονόητο, αλλά συχνά ξεχασμένο: η Ορθοδοξία δεν εκβιάζεται, το Πατριαρχείο δεν υποτάσσεται και ο Ελληνισμός, όταν σέβεται τον εαυτό του, δεν σιωπά.
