OFF THE RECORD: Άντε καλέ σιγά, κόβονται τα ρουσφέτια;
Ο υπουργός Υγείας καταγγέλλει στοχοποίηση και υπερασπίζεται θεσμικά την κυβέρνηση, ανοίγοντας συζήτηση για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας
Η τοποθέτηση του Άδωνι Γεωργιάδη δεν ήταν μια ακόμη πολιτική παρέμβαση ρουτίνας. Ήταν μια ξεκάθαρη γραμμή άμυνας, αλλά και αντεπίθεσης, απέναντι σε μια υπόθεση που επιχειρεί να πλήξει την κυβερνητική παράταξη σε θεσμικό και πολιτικό επίπεδο.
Ο υπουργός Υγείας έθεσε με σαφήνεια ένα κρίσιμο ερώτημα: μπορεί μια απλή διοικητική ή πολιτική πράξη, όπως η προώθηση ενός αιτήματος πολίτη, να βαφτίζεται ποινικό αδίκημα; Και αν ναι, με ποια κριτήρια και με ποια συνέπεια εφαρμόζεται αυτό;
Η αναφορά του σε περιπτώσεις που –όπως υποστηρίζει– δεν μπορούν να σταθούν νομικά, αναδεικνύει μια βαθύτερη ανησυχία: ότι η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ κινδυνεύει να μετατραπεί από έλεγχο νομιμότητας σε εργαλείο πολιτικής πίεσης.
Θεσμικά όρια ή πολιτική στοχοποίηση;
Σε αυτό το πλαίσιο, η κριτική προς την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Η Ελλάδα, όπως υπενθύμισε ο ίδιος, στήριξε από την πρώτη στιγμή τη δημιουργία του θεσμού, επενδύοντας σε μια ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική διαφάνειας και λογοδοσίας.
Ακριβώς γι’ αυτό, η απαίτηση για αυστηρή ουδετερότητα και αποφυγή οποιασδήποτε σκιάς πολιτικής εργαλειοποίησης δεν είναι υπερβολή — είναι θεσμική αναγκαιότητα.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης επιχειρεί να θέσει ένα όριο: άλλο η διερεύνηση πραγματικών σκανδάλων και άλλο η δημιουργία εντυπώσεων μέσα από διαρροές και επιλεκτικές κινήσεις που πλήττουν πρόσωπα χωρίς να έχει κριθεί η ουσία των υποθέσεων.
Την ίδια ώρα, η κυβερνητική στάση –με παραπομπές στη Δικαιοσύνη και άρση ασυλιών– δείχνει ότι δεν υπάρχει πρόθεση συγκάλυψης, αλλά αντίθετα διάθεση πλήρους διαλεύκανσης.
Το πολιτικό μήνυμα είναι σαφές: η κυβέρνηση δεν αποφεύγει τον έλεγχο, αλλά δεν πρόκειται και να αποδεχθεί αδιαμαρτύρητα διαδικασίες που, όπως εκτιμά, δημιουργούν περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντούν.
Σε μια περίοδο όπου η θεσμική αξιοπιστία αποτελεί κρίσιμο παράγοντα σταθερότητας, η παρέμβαση του Άδωνι Γεωργιάδη λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η διαφάνεια δεν μπορεί να είναι επιλεκτική — ούτε και η δικαιοσύνη.





