Ντόναλντ Τραμπ: Η αμφιλεγόμενη λίστα με τους καλύτερους και χειρότερους προέδρους των ΗΠΑ

Η ιστορική αυτοπεποίθηση και η ρητορική της σύγκρουσης αποτελούσαν ανέκαθεν δομικά στοιχεία της πολιτικής ταυτότητας του Ντόναλντ Τραμπ. Σε μια νέα επίδειξη ισχύος και επικοινωνιακής στρατηγικής, ο πρώην και εκ νέου υποψήφιος Πρόεδρος των ΗΠΑ προχώρησε στη δική του, άκρως υποκειμενική, αξιολόγηση των ενοίκων του Λευκού Οίκου. Τοποθετώντας τον εαυτό του στην κορυφή των πιο επιτυχημένων ηγετών της αμερικανικής ιστορίας, ο Ντόναλντ Τραμπ στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση: η περίοδος της συμβιβαστικής στάσης και των υποχωρήσεων έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Οι «αποτυχημένοι» πρόεδροι της αμερικανικής ιστορίας κατά τον Τραμπ

Στο στόχαστρο του Ντόναλντ Τραμπ βρέθηκαν για ακόμη μία φορά οι βασικοί πολιτικοί του αντίπαλοι, αλλά και ιστορικές προσωπικότητες που, κατά τη γνώμη του, ζημίωσαν τη χώρα. Στη λίστα με τους χειρότερους και πιο αποτυχημένους προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών, ο ίδιος τοποθετεί στην κορυφή τον νυν Πρόεδρο, Τζο Μπάιντεν, και τον προκάτοχό του, Μπαράκ Ομπάμα. Η κριτική του εστιάζει κυρίως στην οικονομική πολιτική, τη διαχείριση των συνόρων και τη διεθνή διπλωματία των δύο δημοκρατικών ηγετών, τις οποίες χαρακτηρίζει καταστροφικές για το παγκόσμιο κύρος των ΗΠΑ.

Ωστόσο, η λίστα των αποτυχημένων δεν περιορίζεται στους σύγχρονους αντιπάλους του. Ο Ντόναλντ Τραμπ συμπεριέλαβε σε αυτήν και ιστορικά πρόσωπα, όπως τον Ουόρεν Χάρντινγκ, τον 29ο Πρόεδρο των ΗΠΑ, του οποίου η θητεία σημαδεύτηκε από μεγάλα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα τη δεκαετία του 1920. Με αυτήν την ιστορική αναδρομή, ο Ρεπουμπλικανός ηγέτης επιχειρεί να συνδέσει τους σύγχρονους αντιπάλους του με τις πιο αδύναμες και αμφιλεγόμενες περιόδους της αμερικανικής προεδρίας, θέλοντας να αποδείξει ότι η δική του διακυβέρνηση αποτελεί τη μόνη λύση σταθερότητας.

«Τέρμα οι καλοσύνες»: Το σκληρό προφίλ και η αυτοαξιολόγηση

Στον αντίποδα, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν διστάζει να αυτοανακηρυχθεί ως ένας από τους πιο επιτυχημένους προέδρους στην ιστορία της χώρας. Η εικόνα που επιλέγει να προβάλει για τον εαυτό του είναι αυτή ενός αποφασιστικού, σκληρού ηγέτη που δεν διστάζει να συγκρουστεί με το βαθύ κράτος και το κατεστημένο της Ουάσινγκτον. Η μεταφορική αναφορά σε ένα σκληρό προφίλ – «με μαύρο κοστούμι και όπλο» – συμβολίζει την υιοθέτηση μιας πολύ πιο επιθετικής πολιτικής ατζέντας, όπου «οι καλοσύνες τελείωσαν» και ηγείται πλέον μια φιλοσοφία απόλυτης πυγμής.

Η ρητορική αυτή δεν είναι τυχαία και εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική ενόψει των επόμενων εκλογικών αναμετρήσεων. Στοχεύει απευθείας στο σκληροπυρηνικό συντηρητικό ακροατήριο, το οποίο αναζητά έναν ισχυρό ηγέτη που θα επιβάλει τον νόμο και την τάξη, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως τον μοναδικό ικανό να διορθώσει τα «λάθη» των προκατόχων του, ο Ντόναλντ Τραμπ επαναπροσδιορίζει τους όρους της πολιτικής αντιπαράθεσης, καθιστώντας σαφές ότι η επόμενη ημέρα της διακυβέρνησής του θα είναι πολύ πιο δυναμική και χωρίς συμβιβασμούς.