Καρχαρίας του Γάγγη: Εντοπίστηκε πιθανώς ο τελευταίος βιώσιμος πληθυσμός του παγκοσμίως

Ο καρχαρίας του Γάγγη, ένα από τα σπανιότερα και πλέον αινιγματικά είδη καρχαρία στον πλανήτη, φαίνεται πως ανακάλυψε ένα τελευταίο, απρόσμενο καταφύγιο σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Ινδονησίας. Το είδος, το οποίο κατατάσσεται στα κρισίμως απειλούμενα, μετριέται πλέον σε μόλις 240 ενήλικα άτομα παγκοσμίως, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Διεθνούς Ένωσης για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN). Πρόκειται για έναν από τους ελάχιστους ποτάμιους καρχαρίες που ζουν σε θολά και υφάλμυρα νερά, ενώ το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι μέχρι σήμερα δεν έχει καταγραφεί ποτέ φωτογραφικά σε ζωντανή μορφή. Η επιστημονική κοινότητα πληροφορείται συνήθως την ύπαρξή του από τυχαίες συλλήψεις νεκρών ζώων, κάποιες φορές δε, το μοναδικό τεκμήριο που φτάνει στα χέρια των ερευνητών είναι ένα απλό πτερύγιο.

Η απρόσμενη ανακάλυψη στο Βόρειο Καλιμαντάν

Η μεγάλη ανατροπή σημειώθηκε το 2023, όταν ο ερευνητής Μάικλ Γκραντ από το Πανεπιστήμιο James Cook της Αυστραλίας, συνοδευόμενος από συναδέλφους του, πραγματοποίησε αποστολή στο Βόρειο Καλιμαντάν, στο ινδονησιακό τμήμα του Βόρνεο. Η συγκεκριμένη περιοχή δεν βρισκόταν καν στα σχέδια των επιστημόνων ως πιθανός βιότοπος του είδους. Ωστόσο, σε χωριό κοντά στον ποταμό Σεσαγιάπ, τοπικός ψαράς αποκάλυψε ότι μέσα σε διάστημα μόλις μίας εβδομάδας είχε αλιεύσει κατά λάθος 17 καρχαρίες του Γάγγη. Η ποσότητα αυτή ξεπερνά συνολικά τα άτομα που είχαν ταυτοποιηθεί παγκοσμίως τις τελευταίες δύο δεκαετίες, προσφέροντας νέα πνοή στις έρευνες για τη σωτηρία του είδους.

Οι κίνδυνοι από την αλιεία και η μάχη ενάντια στον χρόνο

Παρά τη σπανιότητά του, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι ο καρχαρίας του Γάγγη δεν αποτελεί στόχο συστηματικής αλιείας, καθώς το κρέας του δεν έχει εμπορική αξία για τους ντόπιους, ούτε τα λεπτά πτερύγιά του αποφέρουν κέρδη στην ασιατική αγορά. Η μεγαλύτερη απειλή προέρχεται από την τυχαία σύλληψή του σε αλιευτικά εργαλεία που προορίζονται για άλλα ψάρια, καθώς και από την καλπάζουσα βιομηχανία της αποξηραμένης νηκτικής κύστης ψαριών (fish maw). Επιστήμονες όπως η Μπεναγιά Σιμεόν και η Σάρα Φάουλερ τονίζουν ότι απαιτείται άμεση δράση και συνεργασία με τις τοπικές κοινότητες, προκειμένου να επιβιώσει ο μοναδικός αυτός πληθυσμός προτού χαθεί ανεπιστρεπτί.