Ο Πολάκης βγάζει τον Φάμελλο από το κάδρο – Ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται πριν καν αποφασίσει πού πάει

Η ανοιχτή αμφισβήτηση Πολάκη αποκαλύπτει το βαθύ ρήγμα στον ΣΥΡΙΖΑ, με τον Φάμελλο αποδυναμωμένο και την εσωκομματική σύγκρουση να κλιμακώνεται.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μοιάζει πλέον με κόμμα που αναζητά στρατηγική εξόδου από την κρίση, αλλά με πολιτικό οργανισμό που παλεύει να διαχειριστεί την ίδια του την επιβίωση. Η δημόσια παρέμβαση του Παύλου Πολάκη δεν ήταν ακόμη μία εσωκομματική διαφοροποίηση. Ήταν ευθεία αμφισβήτηση της ηγεσίας του Σωκράτη Φάμελλου, με σαφές προσωπικό αποτύπωμα και ξεκάθαρη διεκδίκηση πρωταγωνιστικού ρόλου. Την ώρα που η ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα συνεχίζει να απορροφά πολιτικό χώρο και στελέχη, η Κουμουνδούρου βυθίζεται σε έναν νέο γύρο εσωστρέφειας, όπου το βασικό ερώτημα δεν είναι πλέον ποια στρατηγική θα ακολουθήσει, αλλά ποιος θα μείνει όρθιος όταν ολοκληρωθεί ο επόμενος κύκλος της εσωκομματικής σύγκρουσης.

Η μάχη δεν είναι πλέον για τη γραμμή, αλλά για την καρέκλα

Η ανάρτηση του Παύλου Πολάκη είχε έναν βασικό αποδέκτη: τον Σωκράτη Φάμελλο. Με την απαίτηση για άμεση παραίτηση του προέδρου και εκλογή νέου επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, ο βουλευτής Χανίων έδειξε ότι θεωρεί πως η σημερινή ηγεσία έχει εξαντλήσει τα πολιτικά της αποθέματα.

Το ενδιαφέρον, όμως, δεν βρίσκεται μόνο στην επίθεση προς τον Φάμελλο. Βρίσκεται κυρίως στο γεγονός ότι ο ίδιος ο Πολάκης δήλωσε πως θα είναι παρών στη διαδικασία, ανοίγοντας ουσιαστικά τη δική του υποψηφιότητα. Εκεί όπου μέχρι χθες η μειοψηφία εμφανιζόταν ως ενιαίο μέτωπο απέναντι στην ηγεσία, σήμερα αρχίζει να διαμορφώνεται ένας νέος ανταγωνισμός για την επόμενη ημέρα.

Ο Φάμελλος επιχειρεί να κερδίσει χρόνο, αλλά χάνει πολιτικό έδαφος

Η απόφαση του Σωκράτη Φάμελλου να συγκαλέσει την Κεντρική Επιτροπή στις 11 Ιουλίου δείχνει προσπάθεια να επαναφέρει τον έλεγχο των εξελίξεων. Ωστόσο, η χρονική συγκυρία αποδυναμώνει την πρωτοβουλία του.

Η δημόσια αμφισβήτηση έχει ήδη ανοίξει. Οι παραιτήσεις στελεχών συνεχίζονται, η συζήτηση μεταφέρεται από την πολιτική στρατηγική στην ίδια την ηγεσία και η εικόνα ενός κόμματος που ακολουθεί τις εξελίξεις αντί να τις καθορίζει γίνεται ολοένα πιο έντονη.

Όταν η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το ποιος θα αντικαταστήσει τον πρόεδρο και όχι γύρω από το πώς θα ανακάμψει το κόμμα, η πολιτική ζημιά έχει ήδη συντελεστεί.

Ο Τσίπρας παρακολουθεί χωρίς να χρειάζεται να παρέμβει

Το μεγαλύτερο παράδοξο είναι ότι ο βασικός ωφελημένος των εξελίξεων δεν συμμετέχει καν στη σύγκρουση.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν χρειάζεται πλέον να ασκεί πίεση στον ΣΥΡΙΖΑ. Η εσωτερική αντιπαράθεση παράγει από μόνη της πολιτική φθορά. Κάθε νέα δημόσια σύγκρουση, κάθε παραίτηση και κάθε αμφισβήτηση της ηγεσίας ενισχύει το αφήγημα ότι το νέο εγχείρημα της ΕΛ.Α.Σ. αποτελεί τον φυσικό διάδοχο του χώρου.

Την ώρα που η Κουμουνδούρου συζητά ποιος θα διοικήσει ένα κόμμα που συρρικνώνεται, η Αμαλίας επενδύει στην εικόνα ενός νέου πολιτικού φορέα που επιχειρεί να συγκεντρώσει δυνάμεις από όλη την κεντροαριστερά.

Η επόμενη σύγκρουση μόλις ξεκίνησε

Η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής δύσκολα θα κλείσει τις πληγές. Αντίθετα, όλα δείχνουν ότι θα αποτελέσει το επόμενο επεισόδιο μιας κρίσης που βαθαίνει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται εγκλωβισμένος ανάμεσα σε μια αποδυναμωμένη ηγεσία, σε επίδοξους διαδόχους που κινούνται πλέον ανοιχτά και σε ένα νέο κόμμα που διεκδικεί το ίδιο πολιτικό ακροατήριο. Όσο αυτή η εικόνα κυριαρχεί, η δημόσια συζήτηση δεν αφορά τις προτάσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης απέναντι στην κυβέρνηση, αλλά τη διαρκή μάχη εσωτερικής επιβίωσης.

Και όταν ένα κόμμα αφιερώνει περισσότερο χρόνο στο να λύσει τα εσωτερικά του αδιέξοδα παρά στο να πείσει την κοινωνία ότι μπορεί να κυβερνήσει, το πρόβλημα παύει να είναι οργανωτικό. Γίνεται βαθιά πολιτικό.