OFF THE RECORD: Άντε καλέ σιγά, κόβονται τα ρουσφέτια;
Μια ακόμη προεκλογική εξαγγελία υψηλής απήχησης επαναφέρει τη συζήτηση για τα όρια της παροχολογίας και τη ρεαλιστικότητα του κοστολογημένου πολιτικού λόγου.
Με μια ακόμη εξαγγελία που επενδύει στην καθολικότητα χωρίς δημοσιονομική συγκεκριμενοποίηση, ο Νίκος Ανδρουλάκης παρουσίασε τη δωρεάν μετακίνηση για όλους τους νέους έως 24 ετών σε Αττική και Θεσσαλονίκη, εντάσσοντας τη νέα πρόταση στη γνωστή πλέον λογική πολιτικών παροχών χωρίς σαφές πλαίσιο κόστους και χρηματοδότησης.
Μοντέλο «απεριόριστης χρηματοδότησης»
Η πρωτοβουλία, αν και επικοινωνιακά εύληπτη και κοινωνικά δημοφιλής, εγγράφεται σε μια ευρύτερη τάση όπου η πολιτική πρόταση δεν συνοδεύεται από τον αναγκαίο δημοσιονομικό ρεαλισμό. Η συζήτηση για τις αστικές συγκοινωνίες –με τα χρόνια ελλείμματα, την επιχειρησιακή πίεση και τις ανάγκες επενδύσεων– παρακάμπτεται, υπέρ μιας εξαγγελίας που προϋποθέτει ουσιαστικά ένα μοντέλο «απεριόριστης χρηματοδότησης» χωρίς σαφή αντιστάθμιση.
Σε αυτό το πλαίσιο, η πρόταση εντάσσεται σε μια πολιτική αφήγηση όπου τα μέτρα συχνά μοιάζουν να στηρίζονται περισσότερο στη λογική των “λεφτόδεντρων” παρά στην ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Η διεύρυνση παροχών παρουσιάζεται ως αυτονόητη κοινωνική δικαιοσύνη, χωρίς όμως να απαντάται το κρίσιμο ερώτημα της βιωσιμότητας ενός τέτοιου πλέγματος πολιτικών σε πραγματικές δημοσιονομικές συνθήκες.
Έτσι, το ζητούμενο δεν είναι αν η δωρεάν μετακίνηση των νέων είναι επιθυμητή – προφανώς είναι – αλλά αν μπορεί να ενταχθεί σε ένα συνεκτικό σχέδιο πολιτικής ή αν λειτουργεί ως ακόμη ένα παράδειγμα εξαγγελτικής υπερχείλισης, όπου η υπόσχεση προηγείται σταθερά της τεκμηρίωσης.