«Δεν ήξερα πώς γίνεται»: η νέα πολιτική αυτογνωσία του Αλέξη Τσίπρα

Η αντιπαράθεση με τον Μητσοτάκη, το αφήγημα των «ήττων που έγιναν εμπειρία» και η προσπάθεια πολιτικής επαναφοράς με νέο προσωπείο.

Στην πραγματικότητα, η νέα ρητορική Τσίπρα επιχειρεί να μετατρέψει ένα βαρύ πολιτικό αποτύπωμα εκλογικών ηττών και κυβερνητικών επιλογών σε αφήγημα «ωρίμανσης» και επαναφοράς, χωρίς όμως να έχει προηγηθεί μια καθαρή και πειστική αποτίμηση της περιόδου διακυβέρνησης που οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα του χώρου. Έτσι, η αντιπαράθεση με τον Μητσοτάκη λειτουργεί περισσότερο ως εργαλείο επανασυσπείρωσης και επανασυστήματος του ίδιου προσώπου στο πολιτικό σκηνικό, παρά ως απλή ανταλλαγή πολιτικών επιχειρημάτων.

Η σύγκριση

Η σύγκριση που επιχειρεί να κάνει ο Αλέξης Τσίπρας, μεταφέροντας τη συζήτηση από τις εκλογικές ήττες στο πεδίο της «νομιμότητας της διακυβέρνησης», δεν απαντά στο βασικό πολιτικό ερώτημα που τον συνοδεύει: γιατί ένας πρωθυπουργός που υποσχέθηκε ριζική αλλαγή κατέληξε να εφαρμόζει πολιτικές που απομάκρυναν μεγάλο μέρος του εκλογικού του ακροατηρίου. Αντί για αποτίμηση, επιλέγει εκ νέου την αντιπαράθεση, επενδύοντας σε ένα σχήμα ηθικής υπεροχής απέναντι στον σημερινό πρωθυπουργό.

Παράλληλα, η επίκληση της «εμπειρίας που αποκτήθηκε στην εξουσία» λειτουργεί περισσότερο ως επικοινωνιακή ανακατασκευή παρά ως πολιτική αυτοκριτική. Η μετάβαση από το «ήξερα τι θέλω αλλά όχι πώς γίνεται» στο «τώρα ξέρω» επιχειρεί να κλείσει ένα πολιτικό κεφάλαιο χωρίς να το έχει πραγματικά αποτιμήσει, αφήνοντας ανοιχτό το ερώτημα αν πρόκειται για ουσιαστική ωρίμανση ή για επανασυσκευασία του ίδιου πολιτικού brand με νέο αφήγημα.